ล้วก็เด้งซ้ำ เด้งกลับสุดยอดเหนือชั้น!” ซู่เป่าไม่ยอมแพ้
วิญญาณหลงตัวเองแทบจะกระอักเลือดตายอีกรอบ
กระแสพลังอันเลวร้ายมหาศาลไหลเข้าสู่น้ำเต้าอาคมอย่างต่อเนื่อง ปีศาจจอมแสแสร้งยิ่งถูกกระหน่ำตีก็ยิ่งอ่อนแอลง จนค่อย ๆ กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ธรรมดา
“ไม่ยุติธรรม… มันไม่ยุติธรรมเลย…” ในตอนนี้เธอมีสภาพผอมซูบจนเห็นซี่โครง ดวงตาลึกโบ๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เธอคิดว่าตัวเองทำผิดตรงไหน? คนผิดคือคนพวกนั้น คือสังคมอันบิดเบี้ยวนี้ต่างหาก
ตอนแรกที่เธอเริ่มเข้ามาทำงานในเมืองหลวง เธอเคยมีความจริงใจและเต็มไปด้วยความหวัง ทว่าคนรอบข้างกลับดูถูกเพราะเธอเป็นคนชนบท บอกว่าเธอมีกลิ่นสาบคนจนติดตัวมาด้วย เธอจึงต้องเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้…
ดังนั้นจะมาโทษเธอไม่ได้ ต้องโทษสังคมที่ไร้ความยุติธรรม โลกนี้เต็มไปด้วยคนมั่งคั่ง แต่ทิ้งให้เธอต้องยากจน
โทษเพื่อนสนิทที่เปิดโลกคนรวยให้เธอเห็นแต่เธอไม่มีวันเอื้อมถึง…
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของคนอื่นทั้งสิ้น……
สุดท้ายเมื่อสิ้นเสียงดัง ดวงวิญญาณก็สลายกลายเป็นไอมรณะสีดำสนิท และถูกน้ำเต้าอาคมดูดเข้าไปจนหมดสิ้น
จี้ฉางส่ายหัวเบา ๆ “ดอกไม้ร่วงโรยอาจทำให้คนหลงทาง แต่ความหยิ่งยโสที่มากเกินไป กลับสะท้อนถึงจิตใจอันต่ำต้อยที่สุด”
ซู่เป่าเขย่าน้ำเต้าอาคมไปมาแล้วบอกว่า “อาจารย์คะ หนูรู้สึกเหมือนในน้ำเต้านี้มีน้ำอยู่ด้วยเลยค่ะ”
ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าข้างในมันว่างเปล่า แต่ตอนนี้เธอก
