ลับมีความรู้สึกประหลาดบอกไม่ถูก
“ใช่แล้ว น้ำเต้าอาคมน่ะ เมื่อเริ่มเติมเต็มความสมบูรณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ” จี้ฉางหาวออกมาคำโต
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้… จี้ฉางหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนถาม “ซู่เป่า แล้วนกแก้วช่างพูดของเธอหายไปไหนล่ะ?”
เมื่อช่วงบ่ายเขายังได้ยินเสียงร้องเจื้อยแจ้วดังมาจากป่าหลังบ้านอยู่เลย ตอนนี้รอบตัวกลับเงียบเชียบผิดปกติ
ซู่เป่าหันไปมองรอบ ๆ ก่อนพบเสี่ยวอู่กำลังยืนขดขาข้างหนึ่งอยู่ใต้ต้นลิ้นจี่ หัวของมันซุกอยู่ใต้ปีกและหลับสนิท
“เอ๊ะ ทำไมเสี่ยวอู่ถึงหนีไปนอนตรงนั้นล่ะคะ?” ปกติมันต้องเกาะอยู่บนรั้วเหล็ก คอยส่งเสียงจ้อไม่ยอมหยุดไม่ใช่หรือไง!
เสี่ยวอู่ดูเหมือนเพิ่งตื่นเพราะแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง มันเอียงคอไปมาพลางจ้องมองซู่เป่าด้วยดวงตากลมโตสีเขียวสดใส
จี้ฉางลอยเข้าไปใกล้ ๆ พลางจ้องเจ้านกแก้วเขม็ง “เจ้านกเขียวเรืองแสงนี่… วันนี้ทำไมถึงไม่ร้องเพลงล่ะ?”
เสี่ยวอู่เอียงหัววับ จู่ ๆ ก็กระพือปีกพรึ่บพรั่บแล้วแผดเสียงร้องดังลั่น!
“My name is ชีชี ชีชีชีชีชีชี My name is……”
มันกางปีกออกเล็กน้อย หัวกลม ๆ หมุนวนเป็นวงกลมพลางโยกย้ายส่ายสะโพกเหมือนกำลังเต้นฮิปฮอป ทั้งร้องทั้งแกว่งตัวซ้ายขวา ดูไปดูมาคล้ายนกแก้วที่มีอาการบุคลิกแยกอย่างไรอย่างนั้น
ในวินาทีนั้นเอง เจ้านกแก้วกลับกระพือปีกพล่านพลางร้องลั่นบ้าน “กัดแล้ว! กัดแล้ว!”
ที่แท้เต่าแก่กำลังงับขนหางมันไว้อย่างแรง แถมยังคาบแน่นไม่ยอมปล่อยเสียด้
