บทที่ 78 ความหยิ่งยโสฆ่าคนได้! (TW : มีฉากอ่อนไหวเกี่ยวกับการฆาตกรรม)
“ฉันยังจำได้ดี… ตอนนายหน้าอธิบายรายละเอียดในสัญญา ฝ่ามือฉันเหงื่อออกไม่หยุดเลย” หลี่รั่วผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงล่องลอย
ในที่สุดเมื่อนายหน้าอธิบายสัญญาจนจบ เธอก็หมดข้ออ้างจะประวิงเวลาต่อไป หลี่รั่วผิงแสร้งทำเป็นว่า มีโทรศัพท์เข้าแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง เพื่อติดต่อขอกู้เงินนอกระบบมาสองหมื่นหยวน
“ตอนนั้นเงินกู้นอกระบบกู้กันง่ายจริง ๆ แต่ถ้าใช้เงินไม่ทัน พวกมันก็กล้าทำร้ายคุณจริง ๆ …”
“แต่เวลานั้นฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สุดท้ายก็โอนเงินก้อนนั้นทันในนาทีสุดท้าย”
วินาทีที่ตัวแทนนายหน้าก้มหัวแสดงความเคารพต่อเธอ ท่าทางนั้นช่างเหมือนกับผู้จัดการร้าน GUOLHJ ที่มีต่อเพื่อนสนิทของเธอไม่มีผิด! ความกังวลและความหวาดกลัวจากการกู้หนี้ยืมสินมลายหายไป ถูกแทนด้วยความรู้สึกมีเกียรติในทันที
“ยุคนั้น การได้อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ราคาห้าพันหยวน เป็นสิ่งที่ใครเห็นก็ต้องอิจฉา…”
แม้ความจริงในคืนนั้น เธอต้องแอบนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างเงียบเหงาอยู่ในห้องพักหรูหราก็ตาม
“ในเมื่อเพื่อนรักของคุณรวยขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ขอยืมเงินเขาดูล่ะคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่ได้หรอก! เพื่อนสนิทอยากคบกับฉัน ก็เพราะเห็นว่าฉันเป็นคนจริงใจ เรียบง่าย…” หลี่รั่วผิงรีบปฏิเสธทันควัน
เธอเคยสร้างเรื่องหลอกเพื่อนสนิทว่า บ้านมีพ่อแม่ป่วยหนัก เธอจึงต้องตรากตรำทำงา
