นล่วงเวลาอย่างหนักหน่วง พร้อมกับปั้นคำพูดสวยหรูว่า ‘ขอแค่พ่อแม่หายดี ต่อให้ต้องลำบากแค่ไหนฉันก็ยอม’
ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่มีทางขอยืมเงินจากเพื่อนได้เด็ดขาด หากเพื่อนรู้ความจริงว่าเธอไปกู้เงินหน้าเลือดมาเพื่อเช่าห้องพักราคาแพง เพื่อนย่อมต้องผิดหวัง และเลิกคบกับเธอแน่นอน แล้วหลังจากนั้นเธอจะไปหาเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมใส่ได้จากไหนอีก?
จี้ฉางนึกถึงเสวี่ยเอ๋อร์ขึ้นมาทันที ในที่สุดเขาก็เข้าใจเสียทีว่าทำไมวิญญาณหญิงจองหองตนนี้ถึงได้เกาะติดเด็กหญิงคนนั้นไม่ยอมปล่อย
“ไม่เพียงแต่หยิ่งจองหอง แต่ยังเสแสร้งเก่งอีกด้วย” จี้ฉางพึมพำ
หลี่รั่วผิงเล่ากล่าวต่อ “หลังจากย้ายเข้าไปอยู่อพาร์ตเมนต์ราคาห้าพันหยวนแล้ว ฉันก็ไม่คิดจะกลับไปทำงานในโรงพิมพ์อีก มันไม่คู่ควรกับสถานะของฉันในตอนนี้เลยสักนิด”
สำหรับเธอแล้ว งานที่เหมาะสมต้องมีตำแหน่งสูงและมีหน้ามีตา ทว่าเธอกลับไร้วุฒิการศึกษา ขาดทั้งความสามารถและประสบการณ์ งานออฟฟิศหรูหราจึงเป็นได้เพียงความฝัน
“จนกระทั่งฉันเห็นประกาศรับสมัครพนักงานชั่วคราวของหน่วยงานรัฐ… พวกเขาเห็นว่าฉันดูเป็นคนจิตใจดี น่าสงสาร และจริงใจ จึงรับฉันเข้าทำงาน”
จี้ฉางแค่นหัวเราะเยาะ
จิตใจดี น่าสงสาร และจริงใจงั้นหรือ? เสแสร้งทั้งเพ!
“งานนี้ดีทุกอย่าง ทั้งดูมีหน้ามีตา ไม่ต้องตากแดดตากลม พอไปบอกใครต่อใครเขาก็อิจฉากันทั้งนั้น”
สิ่งเดียวที่เป็นข้อเสียคือเงินเดือนเพียงหนึ่งพันหยวนเท่านั้น
ใช
