่แล้ว… ในฐานะลูกจ้างชั่วคราว
หลี่รั่วผิงได้รับเลือกก็เพราะค่าแรงต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั่นเอง
เธอมีงานดูดี มีห้องพักหรูหรา ทุกวันสวมเสื้อผ้าและสะพายกระเป๋าแบรนด์เนม แม้หนี้สินจากการกู้เงินนอกระบบจะพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ และต้องแบ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งซองกินถึงสองมื้อ ทว่าเธอกลับกลายเป็นบุคคลที่ทุกคนพากันอิจฉา!
แต่เพียงเท่านี้ ยังไม่พอจะปรนเปรอความทะเยอทะยานของเธอได้ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอบังเอิญเปิดเผยร่องรอยว่าตัวเองเป็นลูกสาวของประธานบริษัทกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ และการมาทำงานนี้ก็เพื่อสัมผัสชีวิตจริงของผู้คน โดยมีคนบังเอิญเห็นรูปถ่ายของเธอกับคุณพ่อของเพื่อนสาวเข้า…
แน่นอนว่าเธอแอบอ้างตัวตนของเพื่อนสนิทมาเป็นของตัวเอง
“การมีเงินมันดีจริง ๆ นะ ถึงแม้จะรู้ว่าฉันแอบอ้างเป็นลูกสาวประธานบริษัท เมื่อภาพลักษณ์ภายนอกดูร่ำรวย ก็ไม่มีใครคิดจะมาตรวจสอบอะไรฉันเลย”
การสวมรอยเป็นคนรวยทำให้เธอได้รู้ว่าความสุขสบายแท้จริงเป็นอย่างไร ทุกคนต่างพากันมาเอาอกเอาใจและยกยอปอปั้นเธอไม่ขาดสาย
เธอแสร้งใจกว้างเลี้ยงอาหารผู้อื่น มอบเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ ‘ไม่ต้องการแล้ว’ ให้คนรอบข้าง พาคนอื่นไปเดินช้อปปิ้ง… เธอได้ใช้ชีวิตเป็น ‘สาวสวยรวยหรู’ อย่างเต็มตัว
ซู่เป่าฟังตาแป๋ว ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา “สรุปคือ… คุณตายเพราะคุยโม้มากเกินไปจนตัวพองตายใช่ไหมคะ?”
“ฉันเคยหลงคิดมาตลอดว่า ที่เพื่อนสนิทส่งเสื้อผ้ามาให้เพราะเธอหวังดีกับฉันจริง
