ๆ…” หลี่รั่วผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แต่พอฉันเรียนรู้จากตัวอย่างของเธอ แล้วลองส่งเสื้อผ้าต่อให้คนอื่นบ้าง ฉันถึงได้ซึ้งใจว่าภายใต้การกระทำเหล่านั้น มันมีความรู้สึกเหนือกว่าซ่อนอยู่มากมายเพียงใด!”
“แล้วที่เธอดีกับฉันขนาดนี้ ก็คงมีเป้าหมายแอบแฝงอยู่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ? เธอแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือเสริมสร้างความมั่นใจให้ตัวเองรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นก็เท่านั้น!” หลี่รั่วผิงแค่นหัวเราะเยาะ
“ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นอีกล่ะคะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่น
“ตอนที่ฉันให้เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่คนอื่นไม่ต้องการแล้ว ฉันเห็นพวกเขาดีใจ และขอบคุณฉันยกใหญ่ แต่ในใจฉันกลับรู้สึกดูถูกพวกเขาเหลือเกิน… เหอะ ไอ้พวกบ้านนอก เหมาะแล้วที่จะได้แค่ของเหลือใช้ของฉัน” หลี่รั่วผิงจ้องมองด้วยสายตาดูแคลน
“ตอนที่เพื่อนสนิทให้เสื้อผ้าเก่ากับฉัน เธอต้องคิดแบบนี้เหมือนกันแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นในเมื่อเธอรวยล้นฟ้าขนาดนั้น ทำไมไม่ซื้อของใหม่ให้ฉันเลยล่ะ?”
ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์ต่างนิ่งเงียบจนพูดไม่ออก แม้แต่ซู่เป่าที่ยังเป็นเด็กตัวน้อยยังสัมผัสได้ว่าความคิดเช่นนี้มันบิดเบี้ยวเพียงใด แต่หลี่รั่วผิงกลับยังไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
“เพราะอย่างนี้… เลยฆ่าเธอ?” จี้ฉางถามเสียงเรียบ
ท่ามกลางโครงกระดูกขาวโพลนทั้งสิบแปดชุดที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดิน มีอยู่ชุดหนึ่งมีอายุแตกต่างจากชุดอื่นอย่างเห็นได้ชัด
ดวงตาของหลี่รั่วผิงเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง “ฆ่าเธอเสีย
