ฉันก็จะได้กลายเป็นเธอ… ฆ่าเธอแล้วฉันจะได้เข้าไปแทนที่เธอเสียที! ทำไมโลกนี้ถึงไม่ยุติธรรมขนาดนี้? ทำไมเธอต้องเกิดมาพร้อมช้อนเงินช้อนทอง ส่วนฉันกลับต้องใส่เสื้อผ้าที่คนอื่นทิ้งมาตั้งแต่เด็ก!”
“ฉันต่างหากที่ควรเป็นสาวสวยรวยหรูคนนั้น! ฉันเบื่อเต็มทนกับการต้องถูกพวกเงินกู้นอกระบบตามทวงหนี้จนเสียหน้า… เบื่อกับการต้องปั้นคำโกหกเรื่องหนึ่งเพื่อปกปิดคำโกหกอีกเรื่องไปเรื่อย ๆ…”
ความป่าเถื่อนของเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบเป็นสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง พวกเขากล้าบุกมาถึงห้องพัก และเอามีดจ่อคอเธอ! เธอจะทำอย่างไรได้? เธอเองก็ถูกบีบคั้นจนมุมเหมือนกันนะ!
แรกเริ่มเธอยืมเงินเพียงสองหมื่นหยวน สุดท้ายไม่รู้ว่ามันพอกพูนจนกลายเป็นหนึ่งล้านหยวนได้อย่างไร… ทางออกเดียวที่เหลืออยู่คือการกำจัดเพื่อนสนิททิ้งเสีย แล้วอาศัยช่องว่างช่วงพ่อแม่ของเพื่อนกำลังโศกเศร้าเข้าไปสวมรอยแทนที่อย่างสมบูรณ์ เมื่อนั้น เธอจึงจะมีปัญญาใช้หนี้หนึ่งล้านหยวนและได้ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล!
“กู่ไม่กลับแล้วจริง ๆ ค่ะ!” ซู่เป่าส่ายหัวช้า ๆ พลางถอนหายใจด้วยความเศร้า
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” จี้ฉางเอ่ยเสียงเย็น
“หลังจากฆ่าเพื่อนสนิทแล้ว ฉันก็พยายามคิดว่าพ่อแม่ของเธอคือพ่อแม่ของฉันเอง ทุกวันฉันคอยเฝ้าปลอบโยน หวังช่วยให้พวกท่านก้าวผ่านความเศร้าโศกเสียใจไปให้ได้…” หลี่รั่วผิงเริ่มมีแววตาเหม่อลอย พึมพำกับตัวเอง
“แต่พวกเขากลับไม่ซาบซึ้งใจเลยสักนิด ทั้งที่ฉันพย
