ายามเอาใจขนาดนั้น พวกเขากลับไม่คิดรับฉันเป็นลูกสาว หนำซ้ำยังส่งตัวฉันให้พวกเงินกู้นอกระบบด้วยมือตัวเอง… เพียงเพราะพวกเขาค้นพบว่าฉันเป็นคนฆ่าลูกสาวเขา! ทำไมพวกท่านถึงได้โหดร้ายกับฉันนัก?”
ในความคิดของเธอ อย่างมากพวกเขาก็น่าจะแจ้งตำรวจจับเธอเสีย…
ทำไมต้องส่งเธอไปให้พวกเงินกู้นอกระบบที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาพวกนั้นด้วย!
“สรุปว่าคุณป้าตายเพราะเรื่องนี้เองเหรอคะ? แต่ทำไมตัวถึงได้บวมขนาดนี้ล่ะ!” ซู่เป่านึกขึ้นได้
เด็กน้อยมองดูป้าอ้วนด้วยความสงสัยยิ่งนัก ผิวหนังของเธอดูเหมือนถูกเป่าให้พองลมจนเหมือนลูกโป่ง ร่างกายขาวซีดและสว่างจ้าไปหมดทั้งตัว…
หลี่รั่วผิงพลันระเบิดโทสะออกมาอย่างรุนแรง ดวงตาแดงก่ำพลางแผดเสียงตะโกน “พวกเขาลากฉันกลับไปที่โรงพิมพ์ ยัดฉันเข้าไปในเครื่องจักร และทรมานฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า… เอาหัวเป่าลมจากเครื่องจักรนั่นจ่อเข้าที่ปากของฉัน…!”
พวกเขายังคงหัวเราะชอบใจพร้อมบอกว่า ‘ในเมื่อชอบโม้จนตัวพองนักไม่ใช่หรือ?’ พวกเขาจึงเป่าลมเข้าร่างเธอเหมือนลูกโป่ง โดยไม่สนใจคำวิงวอนหรือความสิ้นหวังของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
“เป่าเข้าไป… เป่าเข้าไปเรื่อย ๆ… จนเส้นเลือดในกายฉันแตกออก น้ำเลือดระเบิดกระจายออกมา…”
“เป่าจนเลือดแห้งเหือด… กลายเป็นน้ำหมึกสีแดงสำหรับใช้พิมพ์หนังสือไปจนหมด…”
แม้หลังจากตายไปแล้ว เธอก็ยังถูกทำให้พองตัวจนใหญ่กว่าเดิมสิบเท่า ก่อนระเบิดเสียงดัง ปัง! เหมือนลูกโป่งแตก
หลี่รั่วผิงทั
