้งคลุ้มคลั่งและร้องไห้ออกมาไม่หยุด “พวกเขารวมหัวกันรังแกฉันได้ยังไง? ฉันเองก็น่าสงสารนะ! ถึงฉันจะทำผิด แต่เพื่อนรักก็เป็นคนเอาเสื้อผ้าเก่า ๆ กระเป๋าเก่า ๆ มาทำให้ฉันอับอายก่อน! ในเมื่อคนตายไปแล้วก็ฟื้นไม่ได้ ทำไมพวกคุณถึงไม่ยอมรับฉันเป็นตัวแทนของเธอล่ะ…”
“สิบปีมานี้… พวกเขารู้ไหมว่าฉันต้องมีชีวิตอยู่อย่างไร? ฉันต้องเผชิญกับความตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องโหยหวนทั้งวันทั้งคืนท่ามกลางเลือดที่สาดกระจาย…กลับไม่มีใครได้ยินเสียงฉันเลยสักคนเดียว!”
