บทที่ 76 พี่ชายปากแข็ง ใจไม่แข็งเอาเสียเลย!
ซู่เป่าเดินเที่ยวเล่นกับคุณลุงใหญ่ไปตามถนน เธอได้กินทั้งไอศกรีมหนึ่งโคน สตรอว์เบอร์รีสดสองกล่อง เค้กมูสชิ้นเล็กอีกหนึ่งชิ้น ยังไม่รวมปีกไก่บาร์บีคิว ขาไก่ทอด และขาหมูตุ๋น…
สุดท้ายเมื่อได้เข็มเงินกลับมาสมใจ เด็กน้อยจึงยอมกลับบ้านอย่างพอใจ
คุณนายซูยิ้มรับทันทีที่เห็นหลานสาว “ซู่เป่ากลับมาแล้วหรือลูก พอดีเลย ได้เวลามื้อค่ำแล้วจ้ะ”
“คุณยายคะ ตอนนี้ท้องซู่เป่ากลมป่องไปหมดแล้วค่ะ” ซู่เป่าส่ายหัว
“ไปกินอะไรมาล่ะนั่น?” คุณนายซูร้องออกมาด้วยความแปลกใจ
“หนูกินข้าวไปสิบชามค่ะ” ซู่เป่าตอบหน้าตาย
“ซู่เป่า โกหกไม่ดีนะลูก!” คนเป็นยายทั้งขำทั้งเอ็นดูในเวลาเดียวกัน
“คุณยายอย่าดุหนูนะ! จริง ๆ แล้วหนูกินไอศกรีมไปหนึ่งอัน มูสเค้กสองชิ้น แล้วก็สตรอว์เบอร์รีอีกสองกล่อง…” เธอจึงยอมสารภาพออกมาอย่างว่าง่าย
เจ้าตัวน้อยไล่นิ้วมือไปทีละนิ้ว พลางนับของที่กินไปอย่างซื่อ ๆ พร้อมกับเหลือบมองปฏิกิริยาของอีกคนอย่างรวดเร็ว “คุณยายบอกว่าจะไม่โกรธไงคะ”
“ไม่โกรธหรอกลูก แต่คราวหน้าห้ามกินแบบนี้อีกนะ เด็ก ๆ ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาถึงจะดี” คุณนายซูรีบปลอบ
“ได้ค่ะคุณยาย! ขอบคุณนะคะ!” ซู่เป่าดีใจจนโผเข้าจุ๊บแก้มคุณยายเบา ๆ
คุณยายใจดีที่สุดเลย
ในเมื่อคุณยายดีกับเธอขนาดนี้ เธอต้องตั้งใจเรียนวิชาแพทย์แผนจีนให้เร็ว เพื่อรักษาขาของท่านให้หายขาด!
เด็กน้อยวิ่งขึ้นบันไดไปด้วยความร่าเริง ทว่
