มองนิ้วเท้าตัวเองที่กำลังขยับไปมา
“เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?” ซูเหอเวิ่นเอ่ยถาม
“หนูกำลังลดน้ำหนักอยู่ค่ะ” ซู่เป่าส่ายขาสั้น ๆ ไปมา
“อายุเท่านี้เอง เด็กน้อยอย่างเธอไม่จำเป็นต้องลดน้ำหนักหรอก” ซูเหอเวิ่นถามด้วยความงุนงง
หากลดน้ำหนักจนหน้าผอมลง แก้มอวบ ๆ นั่นคงหายไป และคงไม่น่ารักเหมือนตอนนี้ เป็นอยู่แบบนี้แหละดีแล้ว น่ารักกลมดิ๊กเหมือนมะเขือเทศลูกหนึ่ง
“โอเคค่ะ… ถ้าไม่ลดน้ำหนักล่ะก็ เดี๋ยวหนูคงต้องฝืนใจกินข้าวได้อีกแค่ชามเดียวแน่ ๆ เลย” ซู่เป่าวางขาลงนอนกางแขนกางขาแผ่หลาบนเตียง
“ถ้าไม่กินอะไรเลย คุณยายต้องเป็นห่วงแน่ ๆ ค่ะ”
“นี่ยังคิดจะกินข้าวอีกชามเหรอ?” ซูเหอเวิ่นถึงกับตาโตด้วยความตกใจ
พระเจ้าช่วย! คนอื่นเขาลดความอ้วนเพื่อให้หุ่นดี แต่ยัยเด็กคนนี้กลับลดความอ้วนเพื่อให้มีที่ว่างในท้องไปกินเพิ่มเสียอย่างนั้น ทั้งที่ตอนบ่ายตอนไปเดินห้าง เธอก็เดินกินของกินเล่นไปทั่วทั้งถนนแล้วแท้ ๆ!
“โอ๊ย ทำไมท้องซู่เป่าเล็กจังนะ? ทำไมตั้งแต่ใต้คอลงไปไม่เป็นท้องทั้งหมดเลยล่ะคะ?” ซู่เป่าเอามือลูบพุงกลมป่องของตัวเองพลางขมวดคิ้วมุ่น
ซูเหอเหวินจ้องมองน้องสาวคนเล็ก
“เออใช่ป้าอ้วนคะ ตายได้ยังไงคะ?” ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นถามกะทันหัน
เห็นอีกฝ่ายตัวบวมเป่งขนาดนั้น คงไม่ใช่ว่าอิ่มจนตายหรอกนะ? ว่าแล้วเด็กน้อยก็จ้องมองไปทางด้านหลังของซูเหอเหวิน
“ป้า… ป้าอ้วนอยู่ที่ไหน?” พี่ชายพลันรู้สึกหลังแข็งทื่อขึ้นมาทันที
คงไม่ใช่ว่
