ตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมื้อดึกให้หลานสาว
*
ชั้นบน ซูเหอเวิ่นเดินออกจากห้องด้วยท่าทีเรียบเฉย เขาลงบันไดไปดื่มน้ำหนึ่งแก้วแล้วเดินกลับขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ทว่ากลับจงใจก้าวผ่านหน้าห้องของซู่เป่าไป
หลังจากเข้าห้องตัวเองได้ไม่นาน เขาก็เปิดประตูออกมาอีกครั้ง คราวนี้ลงไปหยิบนมอีกหนึ่งกล่อง
ซูเหอเหวินซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาชั้นล่างมองอาการนั้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น “นายน่ะ อยากเข้าไปหาซู่เป่าใช่ไหมล่ะ?”
อยากไปก็ไปสิ! เดินวนไปวนมาอยู่ได้ น่าเวียนหัวชะมัด
“ใครจะไปหาเธอ? ฉันแค่กระหายน้ำเลยหาอะไรดื่มเฉย ๆ ไม่ได้มีความคิดจะไปหาเลยสักนิด” ซูเหอเวิ่นเถียงกลับด้วยความดื้อรั้น พี่ชายคนโตมองคนปากแข็งแบบเงียบเชียบ
ในที่สุดเมื่อเวลาผ่านไปจนฟ้าเริ่มมืด ซูเหอเวิ่นซึ่งเดินวนไปวนมาจนพอใจก็ยอมเดินไปเคาะประตูห้องของซู่เป่า
“เข้ามาได้เลยค่า~” เสียงหวานใสของซู่เป่าดังลอดออกมา
ซูเหอเหวินยังคงตีหน้าตายถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ…
เหอะ ปล่อยให้ปากแข็งไปเถอะ
พี่ชายคนโตอย่างซูเหอเหวินไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมซูเหอเวิ่นที่เพิ่งใช้เวลากับซู่เป่าเพียงครึ่งวัน ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ น้องสาวคนนี้น่ารำคาญจะตายไป ยังเดินวนไปวนมาอีก ถ้าเป็นเขาไม่มีทางทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้แน่นอน
ซูเหอเหวินเม้มปากแน่นก่อนปิดประตูห้องเพื่อกลับไปอ่านหนังสือต่อ
ทางด้านซูเหอเวิ่น เมื่อก้าวเข้ามาในห้องเขาก็พบซู่เป่านอนอยู่บนเตียง เธอชูเท้าเล็ก ๆ ขึ้นสูงพลางจ้อง
