บทที่ 74 บทลงโทษสิบล้าน กับมาดพี่ชายผู้พิทักษ์
“ไปที่ไกลมาก ๆ ไกลจนไม่มีวันกลับมาได้อีกค่ะ” ซู่เป่าก้มหน้าใช้กิ่งไม้ขีดเขียนลงบนพื้นดินพลางพึมพำ
ซูเหอเวิ่นนิ่งงัน นั่นหมายความว่า หากเติมวิญญาณลงในน้ำเต้าอาคมไม่เต็ม ซู่เป่าอาจต้องตายงั้นหรือ?
“ผีแบบป้าอ้วนเมื่อกี้…ยังมีอีกไหม?” เขาเงียบงันอยู่นาน กว่าจะรวบรวมความกล้าถามออกมาได้
หากมี เขาต้องรีบหาทางจับมาให้หมดเลย
เด็กหนุ่มไม่ได้ทำเช่นนั้นเพราะกลัวว่าซู่เป่าจะตาย หากน้ำเต้าไม่เต็ม
แค่… แค่เพราะคำนวณค่า x กับ y ไว้แล้ว จึงต้องตรวจสอบผลลัพธ์ให้แน่ชัดว่าเขาคำนวณถูกต้องหรือไม่
ใช่แล้ว… เหตุผลมีเพียงเท่านั้นจริง ๆ
ทันใดนั้น จี้ฉางพลันเคลื่อนกายเข้าใกล้ซูเหอเวิ่นพลางกระซิบถามเสียงเบา “จะว่าไป ทำไมนายถึงมองเห็นฉันได้กันล่ะ?”
ซูเหอเวิ่นสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ กำลังจะอ้าปากพูดบางอย่าง ทว่าชายชุดขาวเบื้องหน้ากลับค่อย ๆ จางหายจนเลือนราง และลับตาไปอย่างรวดเร็ว
“ซู่เป่า อาจารย์ของเธอไปแล้วหรือ?” เขาถึงกับยืนอึ้ง มองซ้ายทีขวาทีพลางกระซิบถาม
ซู่เป่ามองไปยังจุดข้างกายพี่ชายแล้วตอบว่า “เปล่าค่ะ อาจารย์ยังยืนอยู่ข้าง ๆ พี่นั่นแหละ!”
ซูเหอเวิ่นรู้สึกเย็นวาบหลังต้นคอทันที ราวกับมีใครบางคนวางมือลงบนไหล่ ขนกายเพิ่งเรียบลงพลันลุกชันขึ้นมาอีกครั้งทีละเส้น
เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง!
บ้าชิบ… มองไม่เห็นแบบนี้ยังน่ากลัวกว่าตอนมองเห็นเสียอีก!
“พี่ชายคะ อาจ
