บทที่ 72 ซูเหอเวิ่นเจอผีอีกครั้ง
ซู่เป่ามีพละกำลังมหาศาลเกินตัว เธอออกแรงลากซูเหอเวิ่นวิ่งฉิว จนมาถึงสวนป่าหลังโรงเรียน
แสงอาทิตย์ยังคงสาดส่องอยู่บนท้องฟ้า ทว่าสวนป่าเล็ก ๆ แห่งนี้กลับเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และพุ่มไม้เขียวขจีขึ้นหนาทึบ บดบังแสงแดดไปเกือบหมด ทันทีที่ซูเหอเวิ่นก้าวเข้าไป เขาก็เห็นเสวี่ยเอ๋อร์ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล ร่างของเธอค้อมลงเล็กน้อย สองมือห้อยตกลงข้างลำตัวในท่าทางผิดธรรมชาติ
เมื่อเธอรู้ว่ามีคนมา ก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก่อนจ้องมองเขาเขม็งโดยไม่กะพริบตา
ซูเหอเวิ่นรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว หนังศีรษะชาหนึบ ราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“พี่ชาย กลัวเหรอคะ? ถ้างั้นพี่กลับไปก่อนก็ได้นะ” ซู่เป่าหันมาถามด้วยความเป็นห่วง
ซูเหอเวิ่นที่กำลังจะก้าวถอยหลังหนี หยุดกึกอยู่กับที่ เขาฝืนปั้นหน้ายักษ์เพื่อกลบเกลื่อนความขวัญเสีย “บะ…บ้าหรือเปล่า! ใครกลัวกัน? ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย!”
ต้องใจเย็นไว้… เขาต้องตั้งสติ
ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ และไม่มีอะไรที่เขาต้องกลัว!
ขณะที่เขากำลังสะกดจิตตัวเองอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น
“อ๊ากกกก—!”
“อ๊ากกกกกกกก!” ซูเหอเวิ่นสะดุ้งสุดตัวจนแทบลอยขึ้นจากพื้น
“พี่ชาย! นั่นเสียงเสี่ยวอู่เองค่ะ!” ซู่เป่าตกใจ รีบคว้าตัวพี่ชายที่กำลังจะสับตีนแตกวิ่งหนีเอาไว้
“มือซ้ายชี้ไปยังดวงจันทร์ มือขวาคว้าด้ายแดง… เธอและฉัน… อ๊ากกกกกก…”
