่เป่ามองเขาด้วยความสงสัย
ท่านอาจารย์เป็นอะไรไปนะ? ตอนยืนรับโทษด้วยกัน ก็บอกว่าน่าเบื่อ เลยขอไปเดินเล่น พอเข้าคาบเรียนแป๊บเดียวก็หายตัวไปอีก เมื่อครู่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา…
อ๋อ… ไม่เห็นแม้แต่ร่างวิญญาณ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยเรื่องนั้น
“ท่านอาจารย์คะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นอะไรไป? ทำไมดูแปลก ๆ” ซู่เป่าถามอย่างร้อนใจ
เด็กน้อยรู้สึกคลางแคลง เพราะตามที่อาจารย์สอนมา ปีศาจแห่งความหลงตัวเองไม่น่าจะยึดร่างของเสวี่ยเอ๋อร์ได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ทว่าตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่าตัวตนของเสวี่ยเอ๋อร์ได้เลือนหายไปแล้ว
“นี่เรียกว่า ร่างแทนของปีศาจ” จี้ฉางหรี่ตามองเสวี่ยเอ๋อร์ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“การถูกผีสิงกับการเป็นร่างแทน ต่างกันแค่ตัวอักษรเดียว แต่ความหมายต่างกันลิบลับ การถูกผีสิงคือปีศาจเข้าไปอยู่ในร่างและส่งอิทธิพลต่อเจ้าของร่าง แต่ร่างแทนคือปีศาจพยายามควบคุมเจ้าของร่างโดยตรง เพียงแต่ยังไม่สามารถยึดครองได้อย่างสมบูรณ์เท่านั้น”
“อ๋อ… ที่แท้นี่ก็คือร่างแทนปีศาจนี่เอง” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
“อะ…อะไรคือร่างแทนปีศาจเหรอ?” ซูเหอเวิ่นหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ถามด้วยเสียงสั่นเครือ
หนุ่มน้อยสายเทคนิคผู้เคยใช้ตรรกะเหตุผลนำทางชีวิตมาตลอด บัดนี้เหลือเพียงปฏิกิริยาของเด็กชายตัวเล็ก ๆ แสนขวัญอ่อนคนหนึ่งเท่านั้น
“พี่ชายดูเท้าของเธอสิคะ…” ซู่เป่าอธิบายตามที่อาจารย์สอน พลางชี้ไปยังปลายเท้าของเสวี่ยเอ๋อร์ที่เขย่งขึ้นสูงอย่างผิด
