่างไม่ชอบมาพากล
มันเกือบจะให้ความรู้สึก… คล้ายคลึงกับตอนที่อยู่ในการทดสอบ
‘…โอ้ ชิบ’
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นสายตาแบบนั้นจากมัน ครั้งแรกคือช่วงหลังจากที่ถูกวาทยกรสังหาร และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พฤติกรรมของมันก็เปลี่ยนไป
มันไม่รู้สึกว่าจะ… เชื่อฟังเลย
‘เป็นไปได้ไหมว่ามันสูญเสียความผูกพันบางอย่างกับฉันเพราะโดนวาทยกรฆ่าตาย?’
ความคิดนั้นฟังดูสมเหตุสมผล
มันอาจจะอธิบายได้ว่าทำไมท่าทีของไนท์วอล์กเกอร์ถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน แต่น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถยืนยันแนวคิดนี้ได้ เพราะไม่มีหน้าต่างระบบให้ตรวจสอบ
“เอาผ้าคลุมสีดำออกให้ที”
ผมยังคงตัดสินใจสั่งให้มันเปิดผ้าคลุมจากริมห้อง ถึงแม้ตอนนี้มันจะดูต่อต้าน แต่ก็ยังยอมฟังผมอยู่
ถ้าเกิดว่ามันตายขึ้นมาอีกรอบ ผมก็แค่ไม่ต้องเรียกมันออกมาอีก
“……”
ไนท์วอล์กเกอร์จ้องมองอย่างเงียบเชียบ สายตาของมันกดดันลงที่ตัวผม
จากนั้น มันก็หันไปทางวัตถุที่ถูกคลุมไว้โดยไม่กล่าวอะไร
ตึก ตึก
แต่ละย่างก้าวดังสะท้อนไปทั่วห้องราวกับเสียงตีกลอง จนในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าวัตถุนั้น
ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน
ให้ความรู้สึกอืดอาดจนน่าอึดอัด และแล้ว…
ฟึ่บ!
มันกระชากผ้าคลุมออก
ผมรีบเรียกมันกลับเข้าแขนและเปิดไฟโดยทันที มือข้างหนึ่งเกี่ยวประตูเอาไว้ ทำท่าพร้อมจะวิ่งหนีได้ทุกเมื่อ
แป
