บทที่ 61 ตบหน้าไม่รอข้ามคืน
โจวอวี่สบตากับซูโล่ว แววตาของเธอพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที
“คุณซูคะ!”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ ๆ ซูโล่วกลับนึกถึงคำเตือนเรื่อง ‘ปีศาจ’ ของซู่เป่าขึ้นมาในหัว มวลความรู้สึกหนักอึ้งกดทับที่กลางอก สีหน้าท่าทีของเขาจึงเย็นชาลงโดยไม่รู้ตัว คล้ายตั้งใจเว้นระยะให้ห่างยิ่งกว่าเดิม
หากรสนิยมของเขาจะตกต่ำถึงขั้นไปสนใจผู้หญิงอย่างโจวอวี่…เข้าจริง ๆ ล่ะก็
เขาคงอยากหยิบมีดมาปาดคอตัวเองคืนนี้เลยทีเดียว!
ซูโล่วไม่ปริปากพูด ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ จดจ้องมองโจวอวี่ที่กำลังเดินนวยนาดเข้ามาหา หญิงสาวสวมชุดราตรีสีเทาเงิน ซึ่งช่างบังเอิญเป็นสีเดียวกับชุดทักซิโดของเขาพอดี
โจวอวี่ขยับมายืนเคียงข้างซูโล่ว เมื่อรวมกับซู่เป่าซึ่งเขาอุ้มอยู่ ภาพปรากฏต่อสายตากลับดูคล้ายครอบครัวพ่อแม่ลูกอย่างน่าประหลาด บรรดานักข่าวที่มีสัญชาตญาณไวต่อข่าวต่างพากันรัวชัตเตอร์เก็บภาพนั้นทันที
“คุณซูคะ… เมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า? ถ้าหากทำให้คุณไม่พอใจ ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ…” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ขนตายังคงเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตาดูน่าเวทนา ใบหน้าของเธอฉายแววซื่อตรงจอมปลอม
ซูโล่วยกยิ้มมุมปาก แววตากลับเย็นเยียบไร้ร่องรอยของความขบขัน “อืม… ไม่มีใครบอกเธอเลยเหรอ ว่าเธอน่ารำคาญมาก” เขาค่อย ๆ หลุบตาลง แววตาคู่นั้นเผยแววเยาะหยันอย่างเปิดเผย
โจวอวี่ถึงกับหน้าแข็งค้างไปเป็นรอบเท่าไหร่แล้ว ก็ไม่อาจทราบได้!
“ฉัน…”
