บทที่ 60 คุณลุงสี่คะ ระวังจะโดนปีศาจจับตัวไปนะ!
โจวอวี่ลอบชำเลืองมองซูโล่ว แววตาสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นตึกตักแทบควบคุมไม่อยู่
ในสายตาของเธอ ซูโล่วคือชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย นิสัยของเขาไม่ต่างจากรูปลักษณ์ภายนอก เจ้าเล่ห์และร้ายกาจ ทว่าความร้ายแบบตรงไปตรงมานี่เอง ที่มักสั่นคลอนหัวใจผู้หญิงที่สุด
ยิ่งโจวอวี่เพิ่งได้รู้ว่าซูโล่วเป็นหนึ่งในคุณชายทั้งแปดของตระกูลซูด้วยแล้ว เธอก็ยิ่งสลัดเขาออกจากหัวไม่ได้
ตระกูลซูเชียวนะ! นั่นคือขุมทรัพย์มั่งคั่ง หากเธอได้แต่งงานเข้าไปล่ะก็…
“คุณซูคะ ดูเหมือนซู่เป่าจะชอบทานเค้กมากเลยนะคะ ให้ฉันไปหยิบมาให้อีกสักสองสามชิ้นดีไหมคะ?” ดวงตาของโจวอวี่เป็นประกายวาววับ เธอแสร้งเอ่ยเสียงหวาน
“ไม่ต้องแล้ว” ซูโล่วเลิกคิ้วมองด้วยความเฉยชา ก่อนตอบเรียบ ๆ
ถ้าให้กินต่อ มีหวังท้องน้อย ๆ ของยัยหนูได้แตกตายพอดี
คุณลุงสี่อุ้มซู่เป่าขึ้นมาแนบอก ยื่นมือไปรับทิชชูเปียกจากชวี่เซี่ยง แล้วช่วยเช็ดริมฝีปากให้หลานสาวเบามือ
“แมวน้อย… เวลาจะขโมยกิน ต้องเรียนรู้วิธีทำลายหลักฐานให้เนียนกว่านี้หน่อย เข้าใจไหม?” เขาอมยิ้มพลางใช้นิ้วดีดจมูกซู่เป่าเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว
“ซู่เป่าทราบแล้วค่ะ!” ซู่เป่ารีบเอามือตะปบจมูกตัวเองทันที พลางพยักหน้าหงึกหงัก
โจวอวี่เมื่อเห็นซูโล่วรักและเอ็นดูซู่เป่าขนาดนี้ จึงรีบสวมรอยแสดงออกว่าตนเองก็รักเด็กมากเช่นกัน
“ฮ่า ๆ~ ซู่เป่าน่ารักจังเลยลู