วาดสายตามองไปรอบวงด้วยแววตาราบเรียบ ฉีกรอยยิ้มปั้นแต่งขณะที่ยกมือขึ้นเลื่อนแว่นกรอบทองเบา ๆ เป็นเชิงข่มขวัญ
“ได้ครับคุณซู! พวกเราเข้าใจแล้วครับ!” บรรดานักข่าวรู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมาทันที รีบละล่ำละลักรับคำ
“ถ้าอย่างนั้นคุณซูครับ… ภาพของคุณกับหนูซู่เป่าเมื่อครู่ พอจะอนุญาตให้ใช้ได้ไหมครับ?” นักข่าวใจกล้าคนหนึ่งถามต่อ
“อันนั้นได้” ซูโล่วยิ้มออกมาอย่างงดงาม
เหล่านักข่าวเริ่มเข้าใจสถานการณ์ชัดแจ้ง พวกเขาหันไปมองโจวอวี่ด้วยสายตาประหลาด ปกติแล้วซูเปอร์สตาร์อย่างซูโล่วไม่เคยมีข่าวฉาวกับใครก็จริง แต่หากเป็นงานพิธีการ เขามักไม่ค่อยปฏิเสธการถ่ายภาพร่วมกับดาราสาว แม้บางครั้งจะมีคนมาเกาะแกะแขนเขา เขาก็ยังยอมให้ทำอย่างเปิดเผย
ทว่าครั้งนี้ เขากลับแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจโจวอวี่มากเพียงใด…
“ชิ ๆ” บรรดานักข่าวลอบทำเสียงในลำคอพลางมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
โจวอวี่รู้สึกเหมือนใบหน้าของตนเองถูกกดลงกับพื้นแล้วถูกับดินไปมาด้วยความอับอาย มันทั้งเจ็บทั้งแสบจนเธอแทบยืนไม่อยู่
ซูโล่วไม่รอให้หญิงสาวได้แก้ตัวอะไรอีก เขามุ่นหัวคิ้วพลางหมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้ความทะเยอทะยานของโจวอวี่สลายกลายเป็นอากาศธาตุ
คุณลุงสี่ของซู่เป่ายกมือขึ้นขยี้ศีรษะของซืออี้หรานพลางเอ่ยว่า “ไปกันเถอะเจ้าหนู”
เส้นผมของซืออี้หรานที่เคยหวีไว้อย่างเรียบร้อยพลันยุ่งเหยิงในพริบตา เด็กชายทำหน้าบึ้งตึงพร้อมกับเดินตามหลังมาเงียบ ๆ
“พี่ชายคน
