การตามหาตัวไคล์นั้นไม่ใช่เรื่องยาก
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินเข้าไปในออฟฟิศ ผมก็เจอเขาป้วนเปี้ยนอยู่แถว ๆ โซนครัว กำลังชงกาแฟแบบผงไว้ดื่มเอง น่าแปลกที่กิลด์ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนทั้งที่เลยเวลาเลิกงานไปแล้ว
“ขอบใจน้า”
“อ๊ะ? อ่ะ…? นั่นมันของฉันนะ!”
“นายนี่มันใจดีชะมัด”
ผมจิบกาแฟเข้าไปอึกหนึ่ง
รสชาติอย่างกับขี้
“…มองกันแบบนั้นทำไมล่ะ? ฉันทำเพื่อนายอยู่นะเนี่ย นี่ก็ดึกแล้ว— ขืนนายกินกาแฟตอนนี้ มันจะหลับไม่ลงเอานะ”
“ฉันก็นอนไม่หลับอยู่แล้วนะ”
“งั้นที่ฉันทำอยู่นี่ก็ช่วยนายอยู่ไง”
ผมจิบกาแฟอีกอึกหนึ่ง
ไม่ไหว จริงจังเลยนะ เจ้านี่มันเป็นกาแฟที่ห่วยแตกมากจริง ๆ
“…..”
ไคล์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาดูสับสน เหมือนจะเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยในเวลาเดียวกัน
ผมไม่สนสีหน้าของเขาและเข้าเรื่องทันที
“ฉันทำเกมเสร็จแล้วนะ”
“…โอ้”
ไคล์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น
‘อ่า จริงสิ เขายังไม่ได้ทดสอบเวอร์ชั่นที่เสร็จสมบูรณ์เลยนี่นา’
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้จะมาขอให้นายช่วยทดสอบเกมอีกรอบหรอกนะ ฉันมาหาเพราะเรื่องอื่นน่ะ”
“จริงเหรอ?”
นัยน์ตาของไคล์เปล่งประกาย
ทำไมเขาถึงดูดีใจขนาดนั้นล่ะ?
“ก็เออสิ…”
ผมพยายามสลัดสีหน้าของเขาออกไปจากหัวอย่างสุดความสามารถ
“ฉันแค่อยากรู้ว่านายพอจะรู้จักใครที่ช่ว
