บทที่ 54 อาจารย์หยุนผู้จอมปลอม
ซู่เป่าลูบผมสองข้างบนศีรษะพลางเม้มปากด้วยความโกรธเล็กน้อย
นี่เป็นทรงผมที่คุณลุงตั้งใจมัดให้เธอสุดความสามารถเลยนะ
ซู่เป่าเชื่อมั่นในตัวคุณลุงใหญ่ ทรงผมนี้ไม่ได้น่าเกลียดสักหน่อย!
เสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าผมของเธอน่าเกลียด ก็เท่ากับว่ากำลังตำหนิคุณลุงใหญ่ของเธอไม่ใช่หรือ?
“ผมของเธอต่างหากที่น่าเกลียด!” ซู่เป่าโต้กลับเสียงแข็ง
เมื่อเสวี่ยเอ๋อร์เห็นซู่เป่าเริ่มมีอาการร้อนรน เธอยิ่งลำพองใจอยู่ลึก ๆ โดยหารู้ไม่ว่าผมทรงรังนกนี้เป็นฝีมือของซูอีเฉินโดยตรง
ยุ่งเหยิงขนาดนี้ มีแต่เด็กอย่างซู่เป่าเท่านั้นแหละที่กล้าทำทรงแบบนี้ เป็นผู้ใหญ่จะมัดผมประหลาดแบบนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?
“พี่พูดความจริงนะจ๊ะ! ใครเป็นคนมัดให้กันเนี่ย ลงมาเร็วเข้า เดี๋ยวพี่สาวช่วยมัดให้ใหม่เอง” เสวี่ยเอ๋อร์ยังคงจิกกัดไม่เลิก
“ซู่เป่าจ๊ะ ผมของหนูดูรุงรังไปนิดนะลูก! ให้คุณป้ากับพี่เสวี่ยเอ๋อร์ช่วยจัดทรงสวย ๆ ให้ดีไหมจ๊ะ?” คุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์พูดด้วยรอยยิ้มประจบ
ทางด้านคุณพ่อของเสวี่ยเอ๋อร์ก็มีสีหน้าร่าเริง ในสายตาเขา เรื่องเล็กน้อยของเด็ก ๆ แบบนี้ หากใช้เป็นข้ออ้างในการเอาใจตระกูลซูได้ เขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ
ทว่าในตอนนั้นเอง ซูอีเฉินกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“ผมของซู่เป่า… ฉันเป็นคนมัดให้เอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของตระกูลหลานแข็งค้างไปในทันที!
เป็นไปได้อย่างไร… คนระดับซูอีเฉินเนี่ยนะ จะยอมลดต
