บทที่ 52 คุณหญิงซือตกอับ ถูกส่งกลับบ้านเกิด
“นั่งลงสิ เสวี่ยเอ๋อร์มานั่งทางนี้” คุณหญิงเฒ่าซือรู้สึกพอใจกับครอบครัวของเสวี่ยเอ๋อร์ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
เสวี่ยเอ๋อร์นั่งลงบนโซฟาอย่างเรียบร้อย เพียงครึ่งหนึ่งของเบาะ เข่าชิด มือวางบนตัก ท่วงท่าสุภาพอ่อนหวาน
แม้จะอายุยังน้อยแต่กลับมีกิริยาของหญิงสาวตระกูลดี คุณย่าซือมองราวกับกำลังเลือกหลานสะใภ้ พยักหน้าเบา ๆ แววตาฉายความชื่นชม
ทางด้านพ่อและแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ต่างรู้สึกยินดีอยู่ภายในใจ!
“คุณชายน้อยซือเป็นอย่างไรบ้างคะ? เมื่อคืนตอนที่เห็นเขาเต็มไปด้วยเลือด ฉันกับสามีเป็นห่วงมาก เลยตั้งใจมาเยี่ยมสักหน่อย” คุณนายหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ต้องขอบคุณท่านอาจารย์หยุน ถ้าไม่ได้เขา อี้หรานคงไม่รอด!” คุณหญิงเฒ่าซือตอบกลับพลางถอนหายใจโล่งอก
“ใช่อาจารย์หยุน นักพรตบนเขาเสินหนงเจียนั่นไหมคะ?” คุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ถามอย่างประหลาดใจ
“ใช่แล้ว! อาจารย์หยุนไม่ได้เป็นเพียงผู้วิเศษที่เข้าถึงความเป็นเซียนเท่านั้น อี้หรานหยุดหายใจไปแล้ว แต่อาจารย์หยุนยังสามารถฉุดเขากลับมาจากประตูนรกได้!” หญิงชรารู้สึกทันทีว่าตนเองกับอีกฝ่ายมีหัวข้อสนทนาร่วมกัน จึงพยักหน้าด้วยความชื่นชม
“ว้าว จริงเหรอคะ?” แม่เสวี่ยเอ๋อร์ทำหน้าตาเหลือเชื่อ
“จริงสิ!” คุณหญิงเฒ่าซือยืนยันหนักแน่น
ทั้งสองคุยกันถูกคอ คุณย่าซือรู้สึกว่าตนเองเจอสหายรู้ใจ ส่วนคุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก็แ
