งช่วยกันคิดซิว่า ยามนี้ซืออี้หรานเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
ซู่เป่าหันซ้ายหันขวาควานหาอุปกรณ์ทันที
ทำนาย… ทำนาย… กระดองเต่า… กระดองเต่า…
เจ้าตัวน้อยจดจำคีย์เวิร์ดสำคัญได้เพียงเท่านี้จริง ๆ!
ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เปล่งประกายสดใส เธอวิ่งจ้ำอ้าวไปที่สระน้ำใกล้ภูเขาจำลอง ก่อนคว้าเต่าแก่ตัวหนึ่งที่กำลังนอนอาบแดดรับลมอย่างสบายอารมณ์ขึ้นมา!
“ฮึบ!”
ซู่เป่าน้อยโยนเต่าตัวนั้นลงบนพื้นหญ้าเบามือ เต่าแก่กลิ้งหลุน ๆ ไปตามแรง เปลือกแข็งของมันเกยอยู่บนพื้นหญ้าและหมุนคว้างอยู่สองสามรอบก่อนจะหยุดนิ่ง!
เต่าแก่ “???”
จี้ฉาง “???”
แม้การทำนายจะใช้กระดองเต่า แต่เขาก็ไม่ได้ใช้เต่าที่มีชีวิตแบบนี้โว้ย!
นี่เธอกำลังเล่นพิเรนทร์อะไรอยู่กันแน่!
ทว่าซู่เป่ากลับย่อตัวลงตรงเบื้องหน้าเจ้าเต่าตัวนั้น วงหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความจริงจัง
“อืม… เป็นแบบนี้นี่เอง”
“แบบไหนล่ะ?” จี้ฉางกระตุกมุมปากหลังเห็นการกระทำขอศิษย์น้อยจอมทะเล้น
“พี่ชายยังไม่ตายค่ะ เขากำลังเดินทางมาหาพวกเราพอดีเลย!” ซู่เป่าตอบฉะฉาน
“แต่มีคนขี้โกงตามมาด้วย…พี่ชายคนเล็กจะต้องทนทุกข์หนักเลยค่ะ! อาจจะไม่รอดเอาได้…”
เธอนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างวางพาดบนเข่า คางเล็ก ๆ วางเกยอยู่บนหลังมือพลางจ้องเขม็งไปที่เต่าแก่ตัวนั้นอย่างแน่วแน่
เต่าแก่พยายามดิ้นรน มันยื่นหัวออกมางับยอดหญ้าหนึ่งคำ ก่อนใช้แรงทั้งหมดที่มีพลิกตัวกลับมาตั้งหลักได้สำเร็จ!
“ว้า! มีการพลิกก
