บทที่ 41 ความลับใต้รูปปั้นที่ถูกเปิดโปง
ตะหลิวอันเล็กฟาดเข้ากลางศีรษะของเหวยหว่านอย่างจัง ส่งผลให้เธอเซถลาเสียหลักไปทันที ข้อมือของเหวยหว่านคลายออกด้วยความปวด หานหานจึงร่วงลงสู่พื้น
ส่วนตัวเธอเองถดถอยไปหลายก้าว เกือบถูกรถที่แล่นผ่านมาอย่างรวดเร็วพุ่งชนกระเด็น เดชะบุญที่เธอเพียงแค่ล้มฟาดพื้น แต่หน้าผากกลับกระแทกเข้าอย่างจังจนแตกยับ…
คนขับรถเบรกตัวโก่งก่อนพุ่งลงมาแผดเสียงด่าด้วยความโมโห “อยากตายหรือไงวะ!”
ซูจื่อหลินรีบปรี่เข้าไปอุ้มหานหานไว้แนบอก เด็กน้อยตกใจสุดขีดจนร่างแข็งทื่อไปหมด
ซูอีเฉินชายตามองตะหลิวอันเล็กที่ตกอยู่บนพื้น
นี่คือตะหลิวของเล่นที่ซูอี้เชินเตรียมไว้ให้ซู่เป่า โดยตั้งใจพาเธอทำสลัดเย็นเลียนแบบพวกผู้ใหญ่ ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นอาวุธที่ทำให้เหวยหว่านถึงกับศีรษะแตกเลือดอาบได้เพียงนี้…
“คุณลุงใหญ่คะ… หนูเหมือนจะออกแรงเยอะไปนิดนึงแล้วค่ะ” ซู่เป่ากุมมือน้อย ๆ ของตนเองพลางทำสีหน้ากังวล คุณลุงใหญ่เคยกำชับนักหนาว่าห้ามแสดงพละกำลังมหาศาลต่อหน้าคนอื่น…
เอ๊ะ! เธอเผลอละเมิดกฎเข้าเสียแล้ว
ซูอีเฉินมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความกังวลของหลานสาว เขาลูบหัวเธอเบา ๆ พลางปลอบว่า
“ไม่เป็นไรหรอกลูก ผู้หญิงคนนั้นสมควรโดนแล้ว”
ยามนี้รอบกายมีเพียงคนของตระกูลซู จึงไม่มีสิ่งใดน่ากังวล ห่างออกไปไม่ไกล เหวยหว่านนอนคว่ำอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวดรวดร้าว เธอเอามือกุมศ
