ยักหน้าเล็กน้อย และกดปุ่ม ‘W’ บังคับตัวละครให้เดินหน้าต่อ
ขณะที่เขาเลี้ยวเข้าไปในโถงทางเดินสลัว ประตูบานหนึ่งปรากฏสู่สายตา แนบระนาบกับแนวผนัง บริเวณด้านล่างของประตูมีดอกไม้มากมายและจดหมายหลายฉบับวางกองอยู่
“หืม?”
ความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่รอดพ้นสายตาของเหล่าเด็กใหม่และเทอร์แรนซ์ ผู้กำลังบังคับตัวละครให้เดินเข้าไปใกล้ดอกไม้กองนั้น
ทันทีที่เทอร์แรนซ์เข้าใกล้ดอกไม้ อำนาจการควบคุมตัวละครได้หายไปจากปลายนิ้ว หน้าจอสลับฉากเปลี่ยนเป็นคัตซีนอย่างลื่นไหล
“คัตซีนงั้นเหรอ?”
เริ่มต้นด้วยตัวละครเปิดเครื่องเล่น MP3 ทำให้เสียงดนตรีก่อนหน้านี้กลับคืนมา
ท่วงทำนองนุ่มละมุนล่องลอยออกมาจากลำโพง ถักทอปลายทางไปยังจิตใจของทุกคนในที่แห่งนี้
บนหน้าจอฉายภาพของตัวละครหยุดยืนอยู่หน้ากองดอกไม้ จากนั้นค่อย ๆ ก้มลง หยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่วางกระจัดกระจายอยู่ขึ้นมา
[ด้วยความระลึกถึง รามิล นีล (Ramille Niel)]
“นี่ต้องเป็นพนักงานที่พูดถึงตอนเริ่มเกมแน่ ๆ เลย คนที่ฆ่าตัวตายน่ะ” หนึ่งในเด็กใหม่พูดในสิ่งที่ทุกคนกำลังคิดขึ้นมา
“ใช่แล้ว”
เทอร์แรนซ์พยักหน้า เขาเห็นตัวละครวางจดหมายกลับลงไปที่เดิม ก่อนจะมีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง
‘…ผมจะลงเอยแบบเดียวกับเขาหรือเปล่านะ?’
คัตซีนจบลง เทอร์แรนซ์ค้นพบว่าตัวเองกลับมาควบคุมตั
