“มันโหลดอยู่…”
ลอว์เรนซ์หลีกทางถอยออกไป ปล่อยให้เทอร์แรนซ์หย่อนตัวลงบนเก้าอี้ เขาคลึงลำคอของตัวเอง สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแล็ปท็อป
ไม่นานนัก ตัวเกมก็เริ่มทำงาน แถบสีเทาเรียบ ๆ ปรากฏขึ้นมา
[กดเพื่อเริ่มเล่น]
“ทำออกมาดูมือใหม่ไปหน่อยนะ” เด็กใหม่คนหนึ่งพึมพำเบา ๆ
“…อาจจะเป็นเพราะยังอยู่ในช่วงพัฒนาล่ะมั้ง?”
“ก็เป็นไปได้”
เมื่อได้ยินเด็กใหม่พูดคุยกัน เทอร์แรนซ์เลิกคิ้วขึ้นขณะมองแถบสีเทาแสนเรียบง่ายนั้น เขาไม่ได้ด่วนตัดสินจากสิ่งที่เห็น เพราะเข้าใจดีว่านี่เป็นเพียงเกมที่ยังพัฒนาไม่เสร็จ
แต่ต่อให้มันพัฒนาจนเสร็จสมบูรณ์ เขาก็คงไม่ได้สนใจอะไรมันมากเท่าไหร่
‘ไอ้โง่ที่ไหนมันยังคิดจะทำเกมสยองขวัญในสมัยนี้อีกเนี่ย?’
สาเหตุที่เขาอาสามาเล่นมีอยู่ไม่กี่อย่าง หนึ่งในนั้นคือความสงสัยในตัวเซธ ข่าวที่ว่าชายคนนั้นปฏิเสธข้อเสนอของหัวหน้าแผนกได้แพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็ว— เป็นการกระทำที่คนส่วนใหญ่ไม่มีวันกล้าจะทำด้วยซ้ำ
เขาแค่อยากเห็นว่าไอ้โง่แบบไหนกันที่กล้าปฏิเสธโอกาสทอง เพียงเพื่อไปพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า ‘เกม’
แต่ยิ่งไปกว่านั้น… ไคล์ก็มีเอี่ยวด้วย
ความสัมพันธ์ระหว่างเทอร์แรนซ์กับไคล์เกี่ยวพันกันมานาน— ทั้งคู่เริ่มต้นในปีเดียวกัน แต่ตอนนี้พวกเขากลับเหมือนอยู่กันคนละโ
