“ฮ่าา… ฮ่าาา…”
เสียงลมหายใจหนักหน่วงของใครหลายคนดังระงมไปทั่วห้อง วนเวียนอยู่แถวโต๊ะทำงานโซนหนึ่ง ซึ่งมีหลายร่างนั่งนิ่งไม่ไหวติง สายตาทุกคู่จดจ่ออยู่กับจอภาพดำสนิท
บนหน้าจอไม่มีอะไรให้มอง
แต่…
กลับไม่มีใครสามารถละสายตาไปได้เลยสักคน
เสียงรอบข้างดูเหมือนจะเฉียบคมกว่าเก่า เสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบาของพัดลมที่แทบจะไม่ได้ยิน ตอนนี้กลับดังเสมือนคำรามใส่แก้วหู ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับตัวเกมมากขึ้นไปอีก
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ดำเนินไปหลายวินาทีจนกระทั่ง—
พรึ่บ!
ดวงไฟทำงาน แสงสว่างหวนคืนมา
ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าในที่สุดพวกเขาก็สามารถหายใจได้อีกครั้ง
เทอร์แรนซ์เองก็ไม่ต่างกัน สีหน้าเคร่งเครียดก่อนหน้านี้หายไปจนหมด เขาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมสติสตังของตัวเอง
ดูเหมือนว่าเขาจะรับมือได้ดีกว่าพวกเด็กใหม่เป็นกอง
“อย่าคิดมากเกินไป ใจเย็นเข้าไว้ พวกนายเพิ่งผ่านการทดสอบมาเมื่อวานนี้เอง มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่จะรู้สึกตึงเวลาเห็นอะไรคล้าย ๆ กันน่ะ”
คำพูดของเขาช่วยให้เด็กใหม่สงบลงได้มาก สังเกตได้จากที่พวกเขาหัวเราะออกมา
“ผมว่าพี่พูดถูกครับ”
“…มันเหมือนกับตอนทดสอบเป๊ะเลย ผมคงเผลอคิดถึงเรื่องเมื่อวานมากไปหน่อยจริง ๆ”
เมื่อเห็นว่าทุกคนกลับมาตั้งหลักกันได้แล้ว เทอร์แรนซ์พ
