บทที่ 39 ตั้งแคมป์ตระกลซู!
ช่วงสุดสัปดาห์ ณ สวนชุ่มน้ำนาวาน
สวนชุ่มน้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ชานเมืองหลวงมณฑล หากขับรถต้องใช้เวลาสี่ถึงห้าชั่วโมง ทว่าตระกูลซูเลือกใช้เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบินตรงถึงจุดหมายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
ภูมิประเทศที่นี่เป็นป่าธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ จุดตั้งแคมป์อยู่บนสนามหญ้ากว้างริมทะเลสาบ เพียงแค่เงยมองขึ้นไปก็เห็นผืนน้ำสีเขียวมรกตใสกระจ่าง
“ว้าว สวยจังเลยค่ะ!” ซู่เป่าอุทานพลางเบิกตากว้าง
“ว้าว ว้าว สวยงงมาก!” เสี่ยวอู่ซึ่งเกาะอยู่บนบ่าร้องรับทันควัน
คุณตาซู ซูอีเฉิน และคนอื่น ๆ ต่างหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน คุณนายซูกวาดสายตามองลูกชายทั้งเจ็ดคนซึ่งอยู่พร้อมหน้า บ้างขะมักเขม้นกางเต็นท์ บ้างกุลีกุจอไปตักน้ำ บรรยากาศอบอุ่นสมบูรณ์แบบ
เธอถอนหายใจแผ่วเบา หากไม่ใช่เพราะซู่เป่ากลับมา ตระกูลซูคงไม่มีวันรวมตัวกันเช่นนี้ คุณนายผู้เฒ่านั่งบนรถเข็นพลางทอดมองหลานสาวด้วยรอยยิ้ม
เด็กน้อยวิ่งไล่ตามผีเสื้อโดยมีนกแก้วบินวนอยู่เบื้องหลัง นกแก้วเดินก้าวขาเป็นรูปเลขแปดพลางส่งเสียงกา กา กา สลับไปมา
หานหานที่ตอนแรกทำท่าไม่อยากเล่น กลับวิ่งตามไปเรื่อย ๆ จนเริ่มสนุก สนามหญ้าจึงอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของเด็กหญิงทั้งสอง
จู่ ๆ ซู่เป่าก็วิ่งกลับมา ในมือกำดอกหญ้าโชคดีสีม่วงเล็ก ๆ ไว้แน่น
“ให้คุณยายค่ะ! นี่เป็นดอกไม้อธิษฐานนะ!”
ด้านซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นยังคงไว้ท่า ไม่ยอมสนิทกับซู่เป่าและหานหาน ส่วนซูจื่
