อซีนอนเอกเขนกบนเตียงลมพลางแค่นหัวเราะเยาะตามประสาเด็กโตว่า
“เด็กน้อยจริง ๆ ”
อีกฟากหนึ่ง ซูอิงเอ๋อร์กับซูจื่อหลินกำลังเหวี่ยงมือตอกหลักเพื่อกางเต็นท์ ทว่าเมื่อตอกลงไปได้ระยะหนึ่งเหล็กกลับเริ่มติดขัดจนกดลงดินยากขึ้น
“ค้อนของฉันอยู่ไหน!” ซูอิงเอ๋อร์ตะโกนถามพลางกวาดหาเครื่องมือ
“พกมาทั้งคลังแสงขนาดนี้ นายกะจะมาสร้างคฤหาสน์กลางป่าหรือไง?” ซูจื่อหลินขยับแว่นถอนหายใจอย่างระอา
พลันเห็นซู่เป่าหอบกล่องเครื่องมือวิ่งหน้าตั้งเข้ามา
“มาแล้ว ๆ ค้อนอยู่นี่ค่ะ!”
กล่องเครื่องมือของซูอิงเอ๋อร์มีขนาดใหญ่โตจนแทบสูงเท่าครึ่งตัวของซู่เป่า เด็กน้อยร่างอวบขะมักเขม้นออกแรงยกกล่องให้พ้นพื้น เพื่อไม่ให้มันลากครูดไปกับดิน แม้ดูต้องใช้พละกำลังมหาศาล แต่เธอกลับวิ่งปร๋อได้อย่างรวดเร็ว ซูอิงเอ๋อร์รีบร้องบอก
“ให้ลุงห้าถือเองเถอะลูก เดี๋ยวลุงจัดการเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ซู่เป่าทำเอง!” ซู่เป่าโบกมือน้อย ๆ ปฏิเสธ เธอเปิดกล่องเครื่องมือออก ดวงตาคู่สวยทอประกายวาววับ เมื่อเห็นแถวของค้อนเรียงรายขวักไขว่เต็มไปหมด
“เป็นไง ค้อนของลุงห้าเจ๋งสุด ๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!” ซูอิงเอ๋อร์นั่งยอง ๆ ลงพลางเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
“อื้อ! เจ๋งมาก ๆ เลยค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
“ซู่เป่าชอบไหมลูก?” ลุงห้าผู้เห่อหลานยิ่งได้ใจ
“ชอบที่สุดเลยค่ะ!” เด็กน้อยพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง
ซูอีเฉินซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนหลานสาวผู้น่ารัก ก
