ำลังถูกชักจูงไปในทางที่ประหลาด…
เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ ทำไมถึงมาชอบค้อนไปได้!
ซูจื่อหลินทนดูไม่ได้จนต้องยื่นเท้าไปเตะซูอิงเอ๋อร์เข้าหนึ่งที ซู่เป่าคว้าค้อนขึ้นมาถือไว้มั่นพลางเอ่ยถาม
“จะให้ตอกตรงไหนคะ? คุณลุงรองให้หนูช่วยนะ!”
ซูจื่อหลินผู้เถรตรงเผลอชี้บอกไปโดยสัญชาตญาณ “ตรงนี้ ต้องตอกหลักเต็นท์ลงไป”
“ได้เลยค่ะ!”
เจ้าตัวเล็กเหวี่ยงค้อนที่ใหญ่กว่าแขนตัวเองฟาดลงไปดัง ตึง! เพียงครั้งเดียว เหล็กก็จมหายลงดินไปครึ่งหนึ่งทันที
“แปดสิบ~ แปดสิบ~”
ซู่เป่าตะโกนก้องพร้อมกับลงมือตอกรัว ๆ ดูราวกับช่างไม้ตัวน้อยที่มีความสุขที่สุดในโลก พอจัดการฝั่งนี้เสร็จก็รีบวิ่งไปอีกด้านทันที พร้อมกับเสียง แปดสิบ! ที่ดังขึ้นเป็นจังหวะ
หลักทั้งสี่มุมของเต็นท์ถูกตอกจนแน่น สมาชิกครอบครัวซูทุกคนต่างพากันมุมปากกระตุกเป็นแถบ ซู่เป่าเพิ่งเก็บค้อนเข้าที่ รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นมาจากระยะไกล ก่อนหยุดกึกลงเบื้องหน้าพื้นที่ตั้งแคมป์ซึ่งครอบครัวซูเลือกไว้
คุณแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก้าวลงจากรถพลางเอ่ยทักทายอย่างยินดี
“อุ๊ย คุณซู พวกคุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอคะ!”
เสวี่ยเอ๋อร์โผล่หน้าออกมามองพลางกวาดสายตาจนเห็นซูเหอเหวินที่กำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบอยู่ริมทะเลสาบ ดวงตาของเด็กหญิงพลันเป็นประกายวาววับ
เธอจีบชายกระโปรงพลางลงจากรถด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อย ก่อนจะเงยวงหน้าอันใสซื่อขึ้นเอ่ยว่า
“คุณแม่คะ พวกเราขอตั้งแคมป์ตรงนี้ได้ไหมคะ? เสวี
