หานหานมาหาป้าหน่อยได้ไหม? แต่ต้องทำเงียบ ๆ อย่าให้ใครรู้นะจ๊ะ” เหวยหว่านปั้นยิ้มอย่างอบอุ่น
เสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้ารับคำ “ได้ค่ะ!”
พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปหาหานหานทันที ขณะนั้นหานหานนั่งอยู่ไม่ไกลจากซู่เป่านัก ในมือกำกิ่งไม้แกว่งไกวเล่นสู้รบกับเสี่ยวอู่อย่างสนุกสนาน
เสวี่ยเอ๋อร์วิ่งเข้าไปประชิดตัวพลางป้องปากกระซิบบอกบางอย่าง หานหานขมวดคิ้วมองตามอย่างสงสัย ก่อนจะเห็นแม่ของตนกำลังโบกมือเรียกอยู่หลังพุ่มไม้ไกล ๆ
หานหานรีบทิ้งกิ่งไม้ในมือลงพื้นแล้ววิ่งจี๋ไปหาแม่ทันที
