บว่าเตียงนอนว่างเปล่า เด็กน้อยหายไปจริงอย่างที่ว่า เขาจึงรีบสั่งการอย่างเฉียบขาดทันที
“ลุงเนี่ย ไปเช็กกล้องวงจรปิดเดี๋ยวนี้!”
“พวกนายที่เหลือ กระจายกำลังค้นหาให้ทั่วคฤหาสน์!”
“ป้าอู๋ ไปสอบถามคนรับใช้ที่ตื่นเช้าทุกคน ว่ามีใครเห็นหรือได้ยินอะไรผิดปกติบ้างไหม!”
ซูอีเฉินมีสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากสั่งการเสร็จเขาก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมกดโทรแจ้งตำรวจเบอร์ 110 ทันที
ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงใสหวานแสนคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง
“คุณลุงใหญ่คะ…กำลังหาอะไรกันอยู่เหรอ?”
ซู่เป่าที่ยังอยู่ในชุดนอน มือน้อยข้างหนึ่งอุ้มตุ๊กตากระต่ายเน่า ส่วนอีกข้างกำลังขยี้ตาพลางหาวหวอดออกมาอย่างงัวเงีย โดยมีหลานสาวคนโตเดินตามมาติด ๆ ทว่าดวงตาของหานหานนั้นบวมเป่งจนแทบปิด ดูท่าทางยังไม่ตื่นเต็มตานัก
ทุกคนในบ้านต่างตกอยู่ในความเงียบ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของทุกคน…
ซู่เป่าไปนอนอยู่ในห้องของหานหานได้อย่างไร?
และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ทำไมหานหานถึงยอมตื่นแต่เช้าโดยไม่มีท่าทีหงุดหงิดอาละวาดเลยสักนิดเดียว?
**
ณ บ้านเดิมของเหวยหว่าน
เธอกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอย่างใจเย็นกับคุณแม่พลางชำเลืองมองเวลาบนหน้าจอมือถือเป็นระยะ ๆ เริ่มคำนวณในใจว่าอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้หานหานก็น่าจะตื่นนอนแล้ว
เธอมั่นใจเหลือเกินว่าทันทีที่ลูกสาวลืมตาตื่น ต้องแผลงฤทธิ์ทั้งร้องไห้โฮและทุบทำลายข้าวของตามนิสัยเดิมแน่นอน
เมื่อคื
