!”
“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูก็ไม่ให้แล้ว” ซู่เป่าได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บอมยิ้มเข้ากระเป๋ากางเกงทันควัน
“พี่หานหานคะ น้ำตาในถังของพี่เต็มหรือยัง?” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หากไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ก็คงไม่เป็นไร แต่พอได้ยินคำว่า ถัง หานหานก็นึกถึงภารกิจสุดหินขึ้นมาทันที เธอรู้สึกว่าต่อให้ร้องไห้จนตาบอด ก็คงไม่มีวันทำให้น้ำตาเต็มภาชนะใบยักษ์นั่นได้แน่ ทันทีที่คิดได้เธอก็เบะปากแล้วน้ำตาก็เริ่มรินไหลออกมาอีกระลอก
ซู่เป่าเห็นดังนั้นจึงรีบถลาเข้าไปใกล้ พลางยื่นถังที่เพิ่งหยิบมาส่งให้
“พี่สาวสู้ ๆ นะคะ! ร้องให้หนักกว่านี้อีกหน่อย ยังขาดอีกตั้งเยอะกว่าจะเต็มแน่ะ!”
หานหานจึงทั้งร้องไห้ไปพลางสั่งกำชับไปพลาง “เธอ…เธอถือให้ดี ๆ หน่อยสิ! อย่าให้น้ำตาของฉันหยดลงพื้นเสียเปล่านะ…”
เด็กน้อยทั้งสองต่างลุ้นจนเหงื่อท่วมศีรษะ ทว่าถังใบนั้นกลับมีเพียงคราบน้ำตาเปียกชุ่มเป็นชั้นบาง ๆ เท่านั้น พอเขย่าดูก็เห็นน้ำเพียงหยิบมือ จนสุดท้ายหานหานก็ร้องไห้ไม่ออกเสียแล้ว
ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะส่งให้ “พี่สาวไม่มีน้ำตาเหลือแล้ว! รีบดื่มน้ำเร็วเข้าค่ะ ดื่มเข้าไปเยอะ ๆ จะได้มีน้ำผลิตออกมาอีก”
หานหานรีบดื่มน้ำตามคำแนะนำจนหมดแก้ว แล้วเริ่มแผดเสียงร้องดังลั่น ทว่ากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ซู่เป่าไม่ยอมแพ้ รินน้ำส่งให้อีกแก้ว
“ดื่มอีกค่ะ!”
จนสุดท้ายหานหานซดน้ำไปถึงสี่แก้วใหญ่จนท้องแทบระเบิด พยายามเค้นอ
