ว่างให้ซู่เป่า ขณะที่เด็กน้อยนั่งนิ่งเรียบร้อยบนโซฟาพลางกระซิบถามอาจารย์เสียงเบา
“ท่านอาจารย์ ทำไมเราต้องโกหกคุณลุงตำรวจด้วยล่ะคะ? พวกเขาเป็นคนดีนะ!”
จี้ฉางนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ ในมือถือวัตถุบางอย่างพลิกสำรวจไปมาพลางตอบแบบไม่ใส่ใจ
“ตำรวจน่ะไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะมีพวกคนชั่วแอบแฝงมาสืบข่าวบ้างไหม ลองคิดดูสิ…ถ้าคนอื่นรู้ว่าเด็กตัวแค่นี้มีพละกำลังมหาศาลขนาดทุบเหล็กแตกได้ พวกเขาอาจจับหนูไปหั่นชิ้นส่วนเพื่อทำวิจัยก็ได้นะ”
ร่างเล็ก ๆ ของซู่เป่าถึงกับยืดตัวตรง พลางโบกมือน้อย ๆ รัวเป็นพัลวัน
“หนูไม่อยากถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ นะคะ!”
ทำไมต้องหั่นด้วยล่ะ? หรือว่าพวกคนไม่ดีจะชอบกินเด็กจริง ๆ?
คุณยายซูถือจานแอปเปิลปอกเปลือกเสร็จสรรพเดินเข้ามาพอดี กลับได้ยินซู่เป่าพึมพำว่าไม่อยากให้หั่นเป็นชิ้น
เธออุทานด้วยความประหลาดใจก่อนจะหัวเราะร่า “ได้จ้ะ ไม่หั่นก็ไม่หั่น งั้นกินทั้งลูกเลยนะ!”
จนกระทั่งได้รับแอปเปิลมาถือไว้ เด็กน้อยถึงเพิ่งเข้าใจว่าที่คุณยายพูดถึงนั้นหมายถึงผลไม้นี่เอง…
จี้ฉางเห็นท่าทางงุนงงของเจ้าตัวเล็กจึงอดลอบยิ้มขำไม่ได้ เขายกมือขึ้นดึงผีสาวออกมาจากน้ำเต้าอาคมทันที
“ทำไมมือของเธอถึงไปติดอยู่ในนั้นได้?” จี้ฉางเอ่ยถามพลางปรายตามองไปยังมือของผีสาว
ในฐานะวิญญาณ เธอย่อมมีรูปร่างครบถ้วนเป็นปกติ จะมองเห็นร่องรอยความพิการได้ก็ต่อเมื่อเธอแสดงสภาพอันน่าสยดสยองตอนตายออกมาเท่านั้น จี้ฉางจ
