บทที่ 30 ถุงพลาสติกขี้นกของซู่เป่า!
ซู่เป่าล้วงมือลงไปหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือถุงสำหรับเก็บกวาดขี้นกของเสี่ยวอู่ เพราะเธอเป็นเด็กดีที่รู้ว่าไม่ควรทิ้งขยะเรี่ยราด จึงเก็บรวบรวมมันไว้ในกระเป๋าแมว
“เธอ… คงไม่ได้จะให้ฉันเข้าไปอยู่ในนี้ใช่ไหม?” ชีวิตหลังความตายของเธอตกต่ำถึงขนาดต้องไปสิงอยู่ในถุงใส่ขี้นกเลยเหรอเนี่ย!
“ไม่สกปรกหรอกค่ะ ไม่สกปรกเลยสักนิด” ซู่เป่าเขย่าถุงในมือเบา ๆ พลางปลอบ
ในถุงนั้นมีมูลนกอยู่เพียงก้อนเดียว แถมเธอยังใช้ทิชชูห่อไว้อย่างดีอีกหลายชั้นด้วย!
“ซู่เป่า หนูทำอะไรอยู่?” ซูจื่อหลินถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่กำลังเช็ดทำความสะอาดให้ ‘ป้าหน้าเหวี่ยง’ อยู่ค่ะ” เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
สำหรับลุงรองที่เห็นซู่เป่าชอบสมมติสิ่งของรอบตัวเป็นคนอยู่แล้ว เขาจึงเข้าใจไปเองว่า ป้าหน้าเหวี่ยง ที่หลานพูดถึงก็คือถุงพลาสติกใบนั้น… เด็กน้อยช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ลุงรองคิดในใจด้วยความเอ็นดู
“วิชาย้ายวิญญาณนั้นยากกว่าการเปิดตาทิพย์มากนัก…เจ้าเล็กซู่ ลองดูไปก่อนนะ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าฝืน” จี้ฉางเอ่ยเตือนจากด้านข้าง ซู่เป่าพยักหน้าตั้งใจ
จี้ฉางร่ายมนต์พึมพำก่อนชี้ไปที่ผีสาวแล้วตวาดเสียงต่ำ “ไป!”
ร่างของผีสาวพุ่งวับเข้าไปสิงอยู่ในถุงพลาสติกทันที
“จำเคล็ดวิชาได้ไหม?” จี้ฉางหันมาถามลูกศิษย์ตัวน้อย
ซู่เป่าเอียงคอทำหน้าลังเล ก่อนยื่นมือน้อย ๆ ออกมาขยับนิ้วนับทวนท่าท
