บบงุนงง
พูดยังไม่ทันขาดคำ ถุงใบนั้นก็ปลิวหวือแซงหน้าเธอไป พอสายลมหยุดนิ่ง ถุงพลาสติกก็ทิ้งตัวลงดักหน้าเธอพอดีเป๊ะ! คำพูดถัดมาของคุณยายหวันหวันพลันจุกอยู่ลำคอ
“แม่… ” เหวยหว่านหน้าถอดสี
วินาทีนั้นเอง ถุงพลาสติกพุ่งเข้าปะทะหน้าเธอ
ฟู่! กลิ่นเหม็นรุนแรงโชยเข้าจมูกทันที พร้อมกับสัมผัสของ ‘อะไรบางอย่าง’ ที่เละเทะเหนียวเหนอะหนะแผ่กระจายเต็มใบหน้าของเธอ เหวยหว่านถึงกับสะอึกจนหายใจไม่ออก ล้มพับลงกับพื้น!
ถุงพลาสติกใบนั้นปิดสนิทไปกับปากและจมูกของเธอราวกับมีชีวิต เธอพยายามดึงมันออกอย่างลนลาน แต่กลับไม่สำเร็จ มันแนบแน่นจนอากาศเริ่มขาดช่วง!
ในขณะที่หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความทรมาน จู่ ๆ มีมือข้างหนึ่งยื่นมาดึงถุงนั้นออกไปได้ทันท่วงที
“เป็นอะไรไหมลูก?” แม่ของเธอถามด้วยความตกใจ หญิงสาวมองตามถุงพลาสติกใบเดิมที่ลอยวูบหมุนวนอยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร เหมือนกับว่ามีบางสิ่งกำลังจ้องมองพวกเธออยู่จากในถุงนั้น
คุณยายหานหานจึงเริ่มรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาบ้างแล้ว…
คนเฒ่าคนแก่ในชนบทมักจะเตือนเสมอว่า หากเดินอยู่ดี ๆ แล้วถูกของเบา ๆ ปลิวมาฟาดหน้าโดยไม่มีสาเหตุ ของสิ่งนั้นย่อม ‘ไม่สะอาด’ แน่นอน!
แม่ลูกทั้งสองคนตกใจจนสีหน้าซีดขาว พากันสั่นงันงก…
