ึ้น
“ไป! เราไปที่ไซต์งานหาซูจื่อหลินกันตอนนี้เลย”
“จะดีเหรอแม่…” เหวยหว่านเริ่มลังเล
“มีอะไรไม่ดีล่ะ! นี่มันเรื่องผัวเมียของเธอกับจื้อหลิน ทำไมต้องยอมให้คนตระกูลซูมาบงการด้วย!”
ว่าแล้วสองแม่ลูกก็รีบบึ่งรถมุ่งหน้าไปยังไซต์งานก่อสร้างทันที
**
ภายในพื้นที่ก่อสร้างอันกว้างขวาง ถุงพลาสติกใบหนึ่งลอยละล่องไปตามลม ก่อนร่วงลงบนลานว่างแห่งหนึ่ง หมุนวนกวักแกว่งไปมาไม่ยอมหยุด เมื่อเหวยหว่านและแม่ลงจากรถ พวกเธอต้องเดินผ่านลานว่างนั้นเพื่อไปยังอาคารสำนักงาน
ทันทีที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นถุงพลาสติกหมุนวนอยู่กลางลาน หัวใจของเธอพลันเต้นระรัวขึ้นมากะทันหันโดยไร้สาเหตุ
ที่ตรงนั้น… คือจุดที่ลี่เหมย ถูกทับจนเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน…
ความหวาดระแวงเริ่มเกาะกินใจจนขนลุกซู่ ทันใดนั้นถุงพลาสติกก็หยุดกึกลงน่าประหลาด รู้สึกราวกับว่าถุงพลาสติกใบนั้นมีดวงตา และมันกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างอาฆาต
สัมผัสเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังและท้ายทอยของเธอทันที…
“แม่…เรารีบไปกันเถอะค่ะ” เหวยหว่านเริ่มใจคอไม่ดี เร่งเร้าแม่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ทันใดนั้น ลมพัดแรงมาจากไหนไม่รู้กระโชกวูบเดียว ถุงพลาสติกใบนั้นปลิวพุ่งตรงเข้าหาเธอด้วยความรวดเร็ว!
“ว้าย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความขวัญเสีย เธอรีบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต ทั้งที่ยังสวมรองเท้าส้นสูงอยู่
“เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย! แค่ถุงพลาสติกใบเดียวจะไปกลัวมันทำไม?” คุณยายของหานหานมองตามแ
