บทที่ 28 พลังของด้ายแดง
เช้าตรู่ที่ควรสงบสุข กลับกลายเป็นความวุ่นวาย เมื่อทุกคนที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาดูตามเสียงเรียก และพบว่าซู่เป่าติดแหง็กอยู่กับซี่กรงระเบียงราวกับลูกแมวหลงทาง เหล่าคุณลุงทั้งหลายตามผู้เฒ่าซูขึ้นมาถึงกับทำสีหน้าไม่ถูก
ซูจื่อซีเป็นคนเดียวที่หลุดขำออกมาแบบไม่ไว้หน้า เขาหัวเราะร่าพลางแซะน้องสาว
“โถ่เอ๊ย… ยัยบื้อเอ๊ย โง่จริง ๆ เลย”
ซู่เป่าที่กำลังเสียขวัญ พอโดนล้อเข้าก็เริ่มรู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที
“ห้ามหัวเราะนะ!” เด็กน้อยจ้องมองซูจื่อซีด้วยสายตาเคือง ๆ ปนเดือดดาล ใบหน้ากลมป้อมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อด้วยความอาย
ซูอีเฉินพยายามรักษาภาพลักษณ์ขรึม เขาแสร้งยกกำปั้นขึ้นมาปิดริมฝีปากแล้วกระแอมเบา ๆ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับซ่อนประกายความขำขันไว้ไม่มิด
ถึงแม้ว่าสภาพของซู่เป่าในตอนนี้จะดูน่าสงสารจนน่าใจหาย และพวกเขาทุกคนต่างก็เป็นห่วงเธอแทบแย่
ทว่า…
นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้มันไม่ตลกเสียหน่อย!
มีเพียงคุณยายซูคนเดียวเท่านั้น กังวลจนนั่งไม่ติด ท่านหันไปเอ็ดพวกลูกชายและหลานชายไม่หยุดปาก
“พวกแกยังจะมายิ้มหัวเราะอะไรกันอยู่ได้! รีบช่วยเอาซู่เป่าออกมาเร็วเข้า!”
ซูจื่อหลินลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ผมจะโทรแจ้งเบอร์ 119 เดี๋ยวนี้แหละครับ!”
ซู่เป่าชะงักกึก ก่อนจะรีบร้องคัดค้านออกมาทันควัน “ไม่ต้องค่ะ! คุณลุงรองไม่ต้องโทรนะคะ!”
เด็กน้อยรู้จักเบอร์ 119 เป็น
