บทที่ 21 แผนร้ายใต้คราบน้ำตา
สายตาของประมุขซูมองไปยังลูกสะใภ้คนรอง เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม แววตาที่เคยเปี่ยมเมตตายามอยู่กับหลานสาวเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชา
“เจ้าสอง พาเมียแกกลับไปสำนึกผิดซะ!” ประมุขบ้านหันไปสั่งกับลูกชายอย่างซูจื่อหลิน
แม้ท่านจะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมาท่ามกลางแขกเหรื่อ แต่คนในครอบครัวต่างสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต โดยเฉพาะคุณยายของหานหานที่เริ่มสังเกตเห็นว่า สถานการณ์นี้อาจเลวร้ายถึงขั้นทำให้ความสัมพันธ์สามีภรรยาของทั้งคู่สั่นคลอน
“คุณซูคะ ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะค่ะ” อีกฝ่ายรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เสี่ยวหว่านแค่รักลูกมากเกินไป ในฐานะแม่แท้ ๆ เธอจะจงใจทำผิดได้ยังไงกัน?”
“แม่ พอเถอะ” เธอหันหลังเดินจากไปทันที โดยมีคุณยายของหานหานรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ เมื่อเดินออกมาจนพ้นระยะสายตาของผู้คน คุณยายก็เริ่มเปิดฉากบ่นอีกครั้ง
“เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วว่าคนบ้านนี้ลำเอียง! ทั้งที่เป็นเด็กเหมือนกัน แต่ทำไมถึงจ้องเอาแต่ตำหนิหานหานไม่หยุดแบบนั้น?”
“หานหานอายุแค่นี้เอง ในใจคงรู้สึกน้อยใจแย่แล้ว!”
“พวกเขาไม่แตะต้องซู่เป่าเลยสักคำ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังพวกเขาได้ไล่หลานฉันออกไปจริง ๆ แน่!”
เหวยหว่านทั้งกังวลและโกรธจัด จึงไล่แม่ของตนให้กลับไป ก่อนเดินร้องไห้ด้วยความรู้สึกไม่เป็นธรรมเพียงลำพัง เธอยังคงปักใจเชื่อว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่เป็นเพราะคุณพ่อสามีและคนอื่น ๆ ล
