บทที่ 17 กระโปรงดาวของซู่เป่า
เหวยหว่านโอบกอดหานหานที่กำลังร้องไห้โยเย พลางสะอื้นไห้ตามลูกสาว ในอกของเธอรุ่มร้อนด้วยความขมขื่น ทว่าหัวใจกลับค่อย ๆ เย็นชา
ความรักความผูกพันตลอดห้าหกปีที่ผ่านมา กลับไม่อาจหลอมละลายหัวใจที่ด้านชาของซูจื่อหลินได้เลย
ในขณะนั้นเอง เสียงวิดีโอคอลจากคุณแม่ของเธอก็ดังขึ้น เมื่อปลายสายเห็นทั้งลูกสาวและหลานสาวพากันร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง จึงรีบละล่ำละลักถามด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?! ใครรังแกพวกแก!”
เหวยหว่านสะอื้นพลางพรั่งพรูเรื่องราวความอัดอั้นทั้งหมดให้แม่ฟัง คุณยายของหานหานฟังแล้วก็โกรธจนตัวสั่น
“เห็นไหม! ฉันบอกแล้วไม่มีผิด! แต่ก่อนตระกูลซูมีหลานสาวแค่หานหานคนเดียว ใคร ๆ ก็ประคบประหงมแกประหนึ่งเจ้าหญิง แต่พออีเด็กนั่นโผล่มา ทุกคนก็ถอดหัวใจไปให้มันหมด ไม่เห็นหานหานอยู่ในสายตาอีกต่อไป!”
หานหานที่นั่งซบตักแม่ได้ยินเช่นนั้นก็นึกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกพ่อดุด่าและทำรุนแรง แต่กลับไม่มีลุงหรืออาคนไหนเข้ามาปลอบโยนเลยสักคน ยิ่งคิดเด็กหญิงก็ยิ่งแผดเสียงร้องไห้จ้าหนักกว่าเดิม
“แม่คะ อย่าพูดแบบนั้นสิ…” เหวยหว่านเอ่ยปรามอย่างอ่อนแรง
“ทำไมจะพูดไม่ได้!” คุณยายของหานหานตวาดแหว “มันคือความจริง! ฉันยอมไม่ได้หรอกนะ หลานสาวแท้ ๆ ของบ้านเรา กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้เด็กที่หอบนามสกุลอื่นเข้ามา!”
“ซู่เป่ากำลังจะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลซูแล้วค่ะแม่” เหวยหว่านบอกเสี
