บทที่ 18 วิวาทกลางงานเลี้ยง ซู่เป่าผู้ไม่ยอมเสียเปรียบ
เหวยหว่านจ้องมองซู่เป่าที่กำลังเดินลงมา เด็กน้อยสวมใส่ชุดกระโปรงลายดวงดาว ช่างเปล่งประกายล้อแสงไฟระยิบระยับ ราวกับยกท้องฟ้าและทางช้างเผือกมาไว้ก็ไม่ปาน ดวงตาของเธอไหววูบเพราะทึ่งในความงาม
ทว่าในวินาทีต่อมา… ความริษยาก็เข้าจู่โจมหัวใจของเธออย่างรุนแรง!
กระโปรงสวยสง่าขนาดนี้ เธอแทบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต…
ชุดที่ล้ำค่าขนาดนี้ควรเป็นหานหาน
เจ้าหญิงน้อยที่เป็นดวงใจของเธอต่างหากที่ได้สวมใส่…
พวกเขาไม่รักหานหานแล้วจริง ๆ สินะ
เหวยหว่านพยายามรวบตัวลูกสาวเข้ามากอดพลางกระซิบปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหวังให้สงบลง
“หานหาน ว่านอนสอนง่ายนะลูก เดี๋ยววันหลังแม่ซื้อชุดใหม่ที่สวยกว่านี้ให้หนูนะ”
หานหานกลับไม่ยอมฟังแถมยังดิ้นรนงอแงไม่หยุดหย่อน เธอร้องลั่นอย่างดื้อรั้น
“หนูไม่เอา! หนูจะเอาชุดนั้น! หนูอยากได้ชุดที่ยัยซู่เป่าใส่!”
คุณยายของหานหานที่เพิ่งได้สติจากความตระการตาของชุด ก็เริ่มโหมไฟริษยาจากด้านข้าง
“โอ้โฮ! นั่นมันรุ่นลิมิเต็ดของแบรนด์ GYFY ไม่ใช่เหรอ? ในประเทศมีแค่ชุดเดียวเท่านั้นแหละ! เฮ้อ… ถ้าไม่มีนังเด็กคนนั้นมาขวางหูขวางตา ชุดนั่นก็ต้องเป็นของหานหานของเราไปแล้ว!”
เหวยหว่านยากทัดทาน เมื่อตรองดูแล้วเธอก็เห็นคล้อยตาม!
เดิมทีตระกูลซูมีเพียงหานหานเป็นเจ้าหญิงน้อยเพียงหนึ่งเดียว ของขวัญและสิ่งที่ดีที่สุดในโลกย่อมต้องตกเป็นของลูกสาวเธอแต่เพียงผ
