ู้เดียว
แล้วตอนนี้ล่ะ?
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซู่เป่า หัวใจของทุกคนมีแต่ซู่เป่า…
จนหานหานถูกทอดทิ้งไม่ไยดี!
เหวยหว่านรู้สึกรันทดใจจนเกินเยียวยา ราวกับตระกูลซูทั้งบ้านติดค้างเธอ และหานหานไว้มากมายมหาศาล ทุกคนกลับหลงลืมไปว่า ในวันที่ชุดกระโปรงนี้ส่งมาถึง ครอบครัวซูก็ได้สั่งตัดชุดเจ้าหญิงให้หานหานด้วยเช่นกัน
ซู่เป่ามีชุดลายดวงดาว หานหานก็มีชุดที่งดงามไม่แพ้กัน แม้รูปแบบแตกต่างกันบ้าง แต่ราคาก็สูงลิบพอกัน ทว่าความโลภและริษยาทำให้พวกเธอไม่อาจมองเห็นสิ่งที่ตนเองมีอยู่ได้เลย
หานหานได้ยินคำยุยงก็ยิ่งอาละวาดหนัก แม้เหวยหว่านจะพยายามรั้งตัวไว้เพื่อพากลับห้อง แต่เด็กหญิงกลับสลัดหลุด และวิ่งถลันลงบันไดไป
“หานหาน! หยุดนะลูก!” เหวยหว่านรีบไล่ตามไปด้วยความร้อนรน
*
ณ บริเวณสวนดอกไม้
ซู่เป่านั่งอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ กำลังเตรียมทานเค้กฉลองวันเกิดร่วมกับเพื่อนวัยเดียวกันอีกหลายคน
ท่ามกลางกลุ่มเด็กหญิงตัวน้อย มีเด็กชายคนหนึ่งนั่งโดดเด่นอยู่ข้างซู่เป่า เขาคือ ซูเหอเหวิน พี่ชายคนโต (ลูกชายของซูอีเฉิน) ซึ่งกำลังทำหน้าที่ตามคำสั่งประกาศิตของคุณพ่อ นั่นคือการคอยดูแล ‘เด็ก’
ใบหน้าของซูเหอเหวินเย็นชาและเคร่งขรึม ดูเท่สมวัย เขาถอดแบบนิสัยหน้านิ่งมาจากซูอีเฉินไม่มีผิดเพี้ยน
ส่วนซู่เป่าบรรจงตัดเค้ก กลิ่นหอมหวานเย้ายวนทำให้เด็ก ๆ พากันน้ำลายสอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแอบกลืนน้ำลายด้วยความอยากชิม แต่เค้กชิ้นแรกที่ตัดออ
