กมา เธอกลับยื่นส่งให้พี่ชายก่อนอย่างมีน้ำใจ
“พี่ชายคะ… ชิ้นนี้หนูให้พี่นะ!”
“ไม่กิน” ซูเหอเหวินกลับเบือนหน้าหนีพลางเอ่ยสั้น ๆ
เขาทำหน้าปั้นปึ่ง เพราะวีรกรรมของหานหานที่ผ่านมา ทำให้เขารู้สึกรังเกียจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวเข้ากระดูกดำ และไม่อยากเสวนากับซู่เป่าเลยแม้แต่น้อย
แววตาที่เคยเป็นประกายของซู่เป่าหม่นแสงลงทันที เธอจำใจเก็บเค้กชิ้นนั้นกลับมาพลางพึมพำ
“อื้อ…”
ในขณะที่วิญญาณ จี้ฉางซึ่งยืนดูอยู่ข้าง ๆ เห็นความเศร้าในแววตาเด็กน้อยก็อดรนทนไม่ได้
“เฮ้ ยัยหนู อย่าไปสนใจเด็กคนนั้นเลย! วันนี้วันเกิดเธอแท้ ๆ อาจารย์จะสอนวิชาอาคมเล็ก ๆ ให้เธอเอาไว้ใช้สักอย่างดีไหม?”
ยังไม่ทันที่ซู่เป่าได้อ้าปากตอบ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ตรงเข้าหาเธอ!
หานหานคว้าชายกระโปรงของซู่เป่าไว้แน่นพลางออกแรงฉากกระชากด้วยความโกรธแค้น
“ชุดนี้เป็นของฉัน! แกมันยัยเด็กน่ารำคาญ! แกแย่งกระโปรงฉันไป!”
หานหานสะสมความแค้นไว้เต็มอก เธอออกแรงผลักซู่เป่าสุดแรงจนเด็กน้อยเซถลา มือที่ถือเค้กอยู่เสียหลักทำให้ครีมเค้กเลอะเปรอะเปื้อนลงบนชุดกระโปรงแสนสวยทันที!
“แต่นี่เป็นกระโปรงที่คุณลุงใหญ่ให้หนูมานะคะ…” ซู่เป่าชะงักงัน เธอพยายามระงับอารมณ์และอธิบายอย่างใจเย็น แต่หานหานกลับไม่รับฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น เธอเหวี่ยงมือฟาดเข้าใบหน้าของน้องสาวตัวน้อยสุดแรงเกิด!
เพียะ!
“ฉันจะตีแกให้ตาย! ตีให้ตาย!” หานหานแผดเสียงร้องโวยวาย “ฉ
