ันเกลียดแก! ห้ามแกมาอยู่ที่บ้านฉัน! ไสหัวออกไปเลยนะ!”
ซู่เป่าหมดความอดทนลงทันที!
หานหานคนนี้รังแกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แย่งตุ๊กตากระต่าย แย่งกระโปรง แล้วตอนนี้ยังกล้ามาตบหน้าเธออีก?!
สุภาษิตว่าไว้ ลุงทนได้แต่ป้าทนไม่ได้! [1]
ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เป่าเปลี่ยนเป็นขึงขังดูจริงจังขึ้นมาทันที เธอไม่ยอมโอนอ่อนให้อีกต่อไป มือน้อย ๆ ยกขึ้นแล้วฟาดกลับไปเต็มแรงเป็นการตอบโต้!
เพียะ!!
หานหานตกใจสุดขีดจนตาค้าง เธอรีบตะปบแก้มที่แดงเถือกพลางร้องไห้โฮ
“ฮือ… แม่บอกว่าเพราะแกคนเดียว! เพราะแกมาแย่งความรักของคุณปู่คุณย่ากับพวกคุณลุงไปหมด!” หานหานแผดเสียงร้องไห้ “นอกจากมาแย่งทุกอย่างไปจากฉันแล้ว แกยังกล้าตีฉันอีก ยัยน้องสาวตัวแสบ! ฉันเกลียดแก!”
ซู่เป่าเม้มริมฝีปากแน่น แม้สภาพแวดล้อมใหม่ ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคงอยู่บ้าง แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมคน เธอมองหน้าหานหาน พลางประกาศกร้าว
“พี่ตีฉันก่อน ฉันก็ต้องตีคืน!”
แม่เคยสอนไว้ว่า อย่ายอมให้ใครรังแกฝ่ายเดียว
หากฝ่ายตรงข้ามเปิดฉากใช้กำลังและพูดคุยกันด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่องแล้ว
เธอก็ต้องตอบโต้กลับไปให้แรงพอ ๆ กัน!
ในเมื่อได้พยายามอธิบายเหตุผลให้พี่หานหานฟังแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับเพิกเฉยแถมยังลงไม้ลงมือกับเธอก่อน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เด็กน้อยตัดสินใจสู้ยิบตา!
เด็กน้อยทั้งสองต่างโผเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เชือกสีแดงบนข้อมือ
