บทที่ 15 เธอก็เป็นเด็กเหมือนกัน ทำไมต้องเอาใจพี่สาวด้วย
เหวยหว่านเห็นลูกสาววิ่งพรวดเข้าไปให้ห้องของซู่เป่า จึงรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ พร้อมกับเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม
“ลูกรัก…ออกมาเร็ว นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของของน้องซู่เป่านะ”
เสี่ยวอู่ที่กำลังเกาะพักผ่อนอยู่บนคอนไม้ เมื่อเห็นเด็กแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาอย่างคุกคาม ก็ตกใจจนกระพือปีก ส่งเสียงร้องลั่นไปทั่วห้อง “ก๊าก ก๊าก! ยัยเด็กดื้อมาแล้ว! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
เมื่อได้ยินนกแก้วร้องตะโกนเช่นนั้น เหวยหว่านก็พลันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขุ่นเคืองใจ
นกตัวนี้ถูกเสี้ยมสอนมาอย่างไรกันแน่?
เหตุใดถึงได้ปากคอเราะร้าย
กล้าตราหน้าหานหานว่าเป็นเด็กดื้อต่อหน้าต่อตาเธอเช่นนี้!
“ช่างไร้มารยาทที่สุด!” คนเป็นแม่พึมพำด้วยความหงุดหงิด ก่อนพยายามยื้อดึงแขนลูกสาว “หานหาน ไปข้างล่างกันเถอะลูก คุณย่ารอพบหนูอยู่นะ”
“หนูไม่ไป! หนูจะเอานกแก้วตัวนี้!” หานหานสะบัดตัวหนีอย่างแรง พลางแผดเสียงด้วยความดื้อรั้น
เมื่อเห็นลูกสาวเริ่มอาละวาด เหวยหว่านจึงรีบเกลี้ยกล่อมด้วยความจนใจ
“นี่เป็นนกแก้วของน้องนะ ถ้าหานหานชอบ เดี๋ยวแม่พาไปเลือกซื้อตัวใหม่ที่สวยและฉลาดกว่านี้ให้หนึ่งตัวเลยดีไหม?
“ไม่เอา! หนูไม่เอาตัวอื่น! หนูจะเอาตัวนี้ตัวเดียวเท่านั้น!” หานหานกระทืบเท้าเร่า ๆ แสดงอารมณ์เอาแต่ใจถึงที่สุด
ไม่พูดเปล่า เด็กหญิงรีบปีนขึ้นไปบนเก้าอี้พลางโถมตัวเข้าหาหมายคว้าตัวเสี่ยวอู่ให้ได้ เสี่ยวอู่ต
