กใจ จึงพยายามกระพือปีกหนีสุดกำลัง ทว่าโซ่เส้นเล็กที่ล่ามขากลับรั้งมันไว้จนเสียหลัก หานหานจึงสบโอกาสกระชากโซ่ดึงตัวมันเข้ามา ใช้มือน้อย ๆ คว้าหมับเข้าที่ลำคอของนกแก้วผู้น่าสงสารไว้แน่น
ดวงตาของหานหานวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ครอบครองสิ่งที่ปรารถนา เธอแผดเสียงสั่งด้วยท่าทางประหนึ่งเจ้าหญิงผู้กุมอำนาจ “ห้ามขยับนะ! ถ้าแกยังกล้าขัดขืนอีก เชื่อไหมว่าฉันจะตีแกให้ตายเลย!”
เสี่ยวอู่เป็นนกขี้ขลาด กลัวคนแปลกหน้าเป็นทุนเดิม กว่ามันจะยอมเปิดใจให้บรรดาคุณลุงของซู่เป่าได้ก็ต้องใช้เวลาอยู่นาน บัดนี้ดวงตาสีเขียวคู่จ้อยของมันสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น มันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายตะโกนขอความช่วยเหลือจนสุดเสียง
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! เขาจะเอาฉันไปตุ๋นแล้ว!”
ชั้นล่างของบ้าน ซู่เป่าพลันลุกขึ้นจากอ้อมกอดของคุณนายซูอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันทุกคนก็ได้ยินเสียงนกแก้วร้องเสียงดังลั่นจากชั้นบน
เด็กน้อยไม่เอ่ยคำใด เธอรีบวิ่งนำหน้าทุกคนขึ้นไปชั้นบน คุณตาซูที่ได้สติก็โกรธจัดจนหันไปเอ็ดซูจื่อหลินเสียงดัง “เป็นหานหานอีกแล้ว ฉันบอกให้แกใส่ใจสั่งสอนลูกให้มากกว่านี้ ปกติวัน ๆ มัวทำอะไรอยู่กันแน่?”
ซูจื่อหลินผู้เงียบขรึมได้แต่หน้าร้อนผ่าวด้วยความอึดอัดใจ เขาพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ก่อนที่ทุกคนจะรีบตามขึ้นไปดูสถานการณ์
ภายในห้อง หานหานพยายามควบคุมนกแก้วที่ดิ้นรนไม่หยุดจนกรงเล็บของมันข่วนแขนเธอเป็นรอยยาว ด้วยความโกรธ
