แค้น เธอจึงจับนกแก้วปาลงบนโต๊ะ พลางแผดเสียงด่า
“นี่ไง ไม่ยอมฟังคำสั่ง! ต้องโดนตี! โดนตีให้เข็ด!” นกแก้วร้องเสียงดังต่อเนื่องด้วยความเจ็บปวด
เมื่อซู่เป่าวิ่งมาถึงและเห็นว่ามีคนกำลังรังแกนกแก้วของเธอ ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงก่ำด้วยโทสะ ราวกับถูกล้ำเส้น เธอพุ่งเข้าไปหาหานหานทันที!
“ทำไมพี่ต้องทำร้ายเสี่ยวอู่ด้วย! ห้ามรังแกเสี่ยวอู่นะ!” ซู่เป่าตะโกนลั่น
หานหานที่มีนิสัยดั่งเจ้าหญิงผู้ไม่เคยถูกขัดใจ เมื่อเห็นซู่เป่าเข้ามาแย่งของเธอก็รู้สึกโกรธจัด เธอผลักซู่เป่าออกไปสุดแรงพร้อมตะโกนก้อง “มันเป็นของฉัน!”
มือน้อยของหานหานบีบคอเสี่ยวอู่แน่นจนนกผู้น่าสงสารตาเหลือก ลิ้นจุกปากแทบสิ้นลม
และนั่นคือจุดสิ้นสุดของความอดทน… ซู่เป่าโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว!
เธอโถมตัวเข้าใส่หานหานด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ก่อนกดอีกฝ่ายลงกับพื้นดังเสียงดัง ปัง! แล้วรัวกำปั้นน้อย ๆ เข้าใส่ทันที!
หมัดเล็ก ๆ ที่ไร้ทิศทางแต่เปี่ยมไปด้วยความโกรธขึ้งพุ่งเข้าใส่ทั้งดวงตาและจมูกของหานหานไม่ยั้งมือ จนเด็กหญิงผู้สูงศักดิ์ร้องไห้จ้าออกมาด้วยความเจ็บปวด
เสี่ยวอู่หลุดจากพันธนาการได้สำเร็จ มันรีบบินว่อนไปทั่วห้องด้วยความเสียขวัญจนขนสีสวยปลิวว่อนไปในอากาศ
แม้หานหานจะมีรูปร่างโตกว่าซู่เป่า แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงสู้แรงของเด็กน้อยไม่ได้เลย
เพียงครู่เดียวเธอก็ทำได้แค่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา…
ทุกคนที่ตามมาถึงต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ไม่มีใค
