บทที่ 11 ลาจากอดีต…กลับบ้านตระกูลซู
ทางด้านคฤหาสน์ตระกูลหลิน ที่เหลือเพียงซากความทรงจำอันแสนหดหู่ คุณนายหลินและคุณชายหลินผู้เฒ่า ต่างยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูกท่ามกลางความอับยศ ทันใดนั้นเองกลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำท่าทางคุกคามก็พุ่งพรวดเข้ามาด้านในอย่างอุกอาจ!
“หึ! ซีอีโอหลินดวงแข็งจริงนะ! แล้วเงินแปดสิบล้านที่ติดค้างพวกเราไว้ จะคืนได้เมื่อไหร่?”
กลุ่มคนเหล่านี้ คือคนจากบริษัทติดตามหนี้ กลุ่มนักเลงท่าทางถมึงทึงเดินตรงเข้ามาล้อมกรอบคนตระกูลหลินเอาไว้ทุกทิศทาง ราวกับฝูงหมาป่ากำลังล้อมเหยื่อที่บาดเจ็บ
“พวกคุณจะทำอะไร! กล้าดีอย่างไรถึงเข้ามาในนี้!” คุณนายหลินแผดเสียงโกรธจัด
คุณชายหลินผู้เฒ่าตวาดสำทับ “หยุดเดี๋ยวนี้! พวกแกไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร? พวกเราเป็นญาติกับตระกูลซูแห่งเมืองหลวงเชียวนะ!”
ทว่าสิ่งที่ตอบกลับเขามากลับมีเพียงเสียงท่อไอเสีย และฝุ่นควันจากขบวนรถเมย์บัคสีดำของตระกูลซูขับเคลื่อนจากไปอย่างไม่ไยดี ขบวนรถหรูสองแถวอันยิ่งใหญ่อลังการทำให้ผู้คนตามท้องถนนต่างรีบหลีกทางให้ตั้งแต่ไกล
ช่างเป็นภาพที่ตรงข้ามกับสภาพอันน่าเวทนาของสมาชิกตระกูลหลินในยามนี้
พวกนักทวงหนี้หัวเราะเยาะชอบใจ “โอ้โห! ชื่อเสียงช่างยิ่งใหญ่นัก เป็นญาติกับตระกูลซูงั้นเหรอ? แหกตาดูสิว่าเขาสนใจไยดีพวกแกไหม!”
ผู้เฒ่าหลินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย! พวกบริษัททวงหนี้เหล่านี้ล้วนเป็นพวกอันธพาล ไร้ซึ่งเหตุผลและไม่มีวันปรานีเพ
