บทที่ 10 คุณลุงห้าช่วยอบรมสั่งสอน
ซูอี้เชินโบกมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบชีวิตที่ยืนนิ่งเป็นเงาอยู่ด้านหลังก็พุ่งเข้าชาร์จตัวคนตระกูลหลินทันที ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงคนเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง
“คุณซูสั่งให้พวกแกออกไป หูหนวกหรือไงถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?”
“ที่นี่ไม่มีที่สำหรับพวกแกหรอก ขนาดหมามันยังเบือนหน้าหนีเลย!”
เหล่าบอดี้การ์ดทั้งลากทั้งด่าทอด้วยน้ำเสียงกร้าว ก่อนโยนคนตระกูลหลินออกไปนอกประตูวิลล่าอย่างไม่ไยดี!
ด้วยบารมีอันล้นพ้นของตระกูลซู ทำให้เพื่อนบ้านในละแวกนั้นต่างพากันชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนแสร้งทำเป็นนั่งจิบชาในสวน บ้างก็แกล้งพาสุนัขเดินผ่าน แต่จุดประสงค์แท้จริงคือการมาชมเรื่องตลกของตระกูลหลิน
คุณปู่และคุณย่าหลินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายผสมโทสะ
นี่มันคฤหาสน์ของพวกเขานะ!
คนตระกูลซูถือดีอย่างไรถึงกล้าโยนเจ้าของบ้านออกมาเช่นนี้ ช่างป่าเถื่อนไร้เหตุผลสิ้นดี!
ทว่าเมื่อคู่กรณีคือตระกูลซูผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวง ต่อให้คับแค้นใจเพียงใดพวกเขาก็ไม่กล้าโวยวาย ได้แต่ยืนตาปริบ ๆ รอคอยอยู่หน้าประตูรั้ว หวังเพียงให้คนตระกูลซูยอมออกมาเจรจาในภายหลัง
…
เมื่อไร้คนก่อกวน บรรยากาศก็กลับมาสงบอีกครั้ง ซู่เป่ายังคงพยายามง้อเจ้าเพื่อนยากไม่ลดละ
“เสี่ยวอู่… เสี่ยวอู่จ๋า มานี่เร็ว! มาดูสิว่าในมือหนูมีอะไร?”
เด็กน้อยเอียงคอพลางยื่นมือนุ่มนิ่มออกไป บนฝ่ามือมีชิ้นแอปเปิลเล