็ก ๆ วางอยู่ มันคือชิ้นส่วนที่เธอแอบเก็บซ่อนไว้จากแอปเปิลที่ซูอี้เชินปอกให้เมื่อช่วงเช้า
นกแก้วจอมกวนขยับตัวไปมาบนกิ่งไม้ ดวงตาเล็กจ้อยหมุนวนสำรวจเหล่าสมาชิกตระกูลซูอย่างระแวดระวัง ธัญขณะนี้ทุกคนต่างยืนเว้นระยะห่างเพื่อไม่ให้นกตกใจ คุณตาซูยืนพิงไม้เท้าด้วยท่าทางเคร่งขรึมทว่าแววตากลับฉายแแววกังวล
ส่วนซูอิงเอ๋อร์นั้นแทบจะระงับความร้อนใจไว้ไม่ไหว นึกอยากจะงอกปีกพุ่งขึ้นไปคว้าคอเจ้าตัวดีนั่นลงมาบังคับให้กินผลไม้เสียให้รู้แล้วรู้รอด…
ดูสิ! หลานสาวตัวน้อยของเขาชูมือจนเมื่อยไปหมดแล้ว!
ซูอี้เชินไม่รู้ไปหาธัญพืชสำหรับเลี้ยงนกมาจากที่ใด เขาโปรยมันลงบนฝ่ามือพลางเอ่ยสมทบ
“อยากกินของอร่อยไหม? ลงมาสิ”
ซู่เป่าพยักหน้าสำทับอย่างขยันขันแข็ง “คุณลุงไม่ใช่คนใจร้ายหรอกนะเสี่ยวอู่ รีบลงมาเถอะ พวกเราต้องออกเดินทางกันแล้ว”
สมาชิกตระกูลซูที่เหลือต่างพากันลอบมองภาพลุงหลานคู่นี้ด้วยความรู้สึกริษยาเล็กน้อย…
สองคนนี้ไปสนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
และแล้ว เจ้าเสี่ยวอู่ก็ทนแรงเย้ายวนของผลไม้และธัญพืชไม่ไหว มันกระพือปีกพุ่งลงมาจากกิ่งไม้ด้วยความเร็ว ทว่าเป้าหมายของมันกลับมิใช่ฝ่ามือที่รอรับอยู่ แต่กลับกางกรงเล็บตะปบเกาะลงบนศีรษะที่เซตทรงมาอย่างดีของซูอี้เชินแทนอย่างแม่นยำ!
ชายหนุ่มร่างแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าหล่อเหลาเคยประดับด้วยรอยยิ้มพยายามจะอ่อนโยน พลันเปลี่ยนเป็นปั้นยากจนดูบิดเบี้ยว เขารู้สึกได
